MUGGIOS GRACIAS

Uche, uche, uche, het stikt hier van de muggen. Als het land niet al Venezuela heette, sinds Chavez zelfs Bolivariaanse Republiek Venezuela, zou ik het Mosquituela noemen. Mijn lichaam lijkt wel een landkaart: bulten, kraters, vlekken etc.

Allereerst: iedereen de beste wensen voor 2008. Er zijn weinig Internetcafe´s en ook het telefoonbereik is minimaal.

We zitten nu in de Gran Sabana, de grote savanne, die doorloopt tot in Brazilie.

Ik verliet jullie in Merida in de Andes. Een schitterend gebergte dat we vooral te voet hebben verkend. Met de jeep omhoog van Merida richting Los Nevadas en de laatste anderhalf uur te voet omhoog tot 2700 meter om vast te wennen aan de volgende dag. Na 5 minuten begrijpen we waarom de jeep te koop stond aangeboden: Viajes Hernia. De bedden in Los Nevadas zijn van abominabele kwaliteit. Stapelbedden met een spiraal, waarschijnlijk heeft Simon Bolivar er de vorige eeuw zelfs nog ingeslapen. Ik weet nu hoe een spiraaltje voelt en ben vast wat gewend aan de hangmat waar we later nog in zullen moeten slapen. De slaapplaatsen zijn trouwens toch van bedenkelijk nivo. Een Posada is duidelijk geen hotel maar een soort (jeugd)herberg. Stapelbedden, alleen koud water, kakkerlakken om wat impressies te geven.

´s Avonds proberen we de tijd te doden door wat spelletjes te doen. Een Zeeuws echtpaar stelt in hun sappige dialect voor te gaan fisten. Gegenuifel alom en ik hoor naast me iemand zeggen dat hij het een kutspelletje vindt. Het blijkt echter om handje raden te gaan.

De volgende dag omhoog naar 4200 meter met een half uur voorsprong op de muilezels. Ingehaald worden betekent op de ezel doorgaan. We hebben het drie uur lopend gered, afzien, afzien, afzien.

Boven aangekomen zicht op de besneeuwde Pico Bolivar en met de langste kabelbaan ter wereld naar beneden. 3 Keer overstappen en een klein uurtje onderweg. Onderweg veel zicht op de slechts in dit gebied voorkomende reuze Edelweiss. Geen plantje waar je Julie Andrews bij ziet zingen.

Daarna naar Los Jannos in zuidelijke richting. We slapen in een Posada waar oma van over de 90 de open haard beheert. Pyroma kunnen we beter zeggen want elke keer als het vuur wat afneemt, pakt ze een blik petroleum en gooit een paar scheuten in de vlammen.

Door het savanne landschap, beesten spotten vooral water- en roofvogels en kaaimannen. Zijn wij het stereo en quadro-tijdperk gepasseerd en verkeren we in surround, hier zijn we op zoek naar de mono: de (brul)apen. We spotten er maar een paar maar kaaimannen zat. Ik dacht dat dat een klein soort krokodil was, maar de Orinoco-kaaiman kan wel acht meter worden. Ook zien we zeboes, bultkoeien, en de Capybara, een soort kruising tussen een cavia en een schaap. Het grootste knaagdier ter wereld. Hij snoept van de oogst maar wordt gedoogd omdat hij HET feestmaal met Pasen is voor de Venezolaan.

We slapen in een soort Rondavels, alleen zijn deze open. Uitnodigend voor de muggen dus, die ´s avonds dan ook zelfs al in de klamboe blijken te zitten.

We eten vooral kaaiman. De eerste dag leuk, de tweede dag een beetje taai man en de derde dag vanaf de grill: de braaiman. Over eten gesproken: we beginnen de dag meestal met empanada´s of arepa´s, van maismeel gemaakte broodjes. Soms zijn ze gefrituurd maar dan is de naam diarreepa´s meer op zijn plaats.

We steken de Orinoco over op de grens met Colombia. 1,5 Uur vertraging omdat een joekel van een bus nooit meer de pont afkomt en alles blokkeert. Ik had makkelijk met de speedboot (is dat hier geen toepasselijke naam) drie keer heen en weer naar Colombia kunnen varen om een koffietje te scoren.

Op zoek naar de rivierdolfijnen maar die zien we niet. Wel vangen we later allemaal met slechts een lijntje met een haak eraan wat piranha´s; heftige happertjes.

´s Avonds de ondergaande zon bekijken. We hadden het kunnen weten: de chauffeur moest binnen tien minuten twee plaspauzes inlassen en bij het remmen rammelden de lege flessen in de kabine van de pick-up. Duidelijk een aantal bakkies teveel op. Toch was een van de bijrijders nog in staat op de terugweg met blote handen een kaaimannetje te vangen. Daarna ging het echt mis. De accu van de andere auto begaf het, werd tijdelijk vervangen door de onze en nadat dit accufietje geklaard was met weinig licht op weg naar de thuisbasis. Op de grote weg aangekomen stopte onze chauffeur pardoes, ons in de achterbak van de auto achterlatend. Een auto zonder achterverlichting niet echt een lekker gevoel: de zoveelste plaspauze.

Bij het volgende internetcafe het vervolg. Ik ga ff door met krabben! Muggen bedankt!