KENI-YES!

Om maar met de deur in huis te vallen: Keni-JA.

Een schitterend land, voornamelijk bergen, groen, aardige mensen en een toeristenindustrie die volledig op zijn gat ligt.

Door de beelden van de onlusten enkele tijd geleden is het toerisme met 80 % afgenomen en zijn duizenden mensen zonder bron van inkomsten. Lege hotels dus en vandaar de nu (relatief) goedkope trips naar Kenia om de toeristen weer te lokken.

Volgens onze reisleider, die al 3 jaar in Kenia woont, zijn de verhalen en de beeelden over de onlusten sterk overtrokken, but journalism stinks (sometimes).

Met de KLM naar Nairobi, zo'n 8 uur in het vliegtuig; complimenten voor de service, maar ook de kwalitieit en originaliteit van het eten. Het kan dus wel. Dat ontwikkelingshulp toch op onderdelen nog broodnodig is , blijkt bij onze terugvlucht met Kenia Airways (nota bene voor 40 % eigendom van KLM), armoe troef bij the "pride of Africa".

Jambo, jambo: goedemorgen.

De eerste dag stad een stadswandeling in Nairobi ( 4,5 miljoen inwoners!) op het programma en daarna door naar de Hopcraft gameranch iets buiten Nairobi.

Het is zaterdagmorgen en de stad is niet zo druk als je in een Afrikaanse stad zou verwachten. We kunnen rustig (en veilig) lopen, niet te opvallend fotograferen, maar geen portretfoto's. De cultuur is (al eeuwen) voornamelijk Moslim. We zien het graf van de eerste president Yomo Keniatta (die ik me nog in tijgerpak van de Mau-Mau herinner), plassen in het Intercontinental (ja, schone w.c.'s zijn schaars) en bezoeken de markt. Kleurrijk en heerlijke geuren van specerijen.

We staan op K-street: een begrip in heel Oost-Afrika. Het is de tippelzone van Nairobi. Officieel bestaat die niet, maar iedereen kent hem. Gay-street kennen ze nog niet in Kenia.

De bekendste gelegenheid daar, club Florida. De dames kennen hun klanten en halen de rookies (nieuwelingen) er zo uit. Een fikse greep in je kruis is hun welkom: de Nairobi handshake.

Ik denk er de volgende dag opnieuw aan, als we op de ranch de velvet monkeys op ons dak zien spelen. Ze heten zo omdat ze blauwe ballen hebben. Een iets te hard uitgevallen handshake? Mister Darwin, hoe zat het ook al weer? Stammen wij af van de apen, of zij van ons?

We vervolgen onze trip in een Matatu, een minibusje. Tot vor kort werden er 30 mensen in geperst, nu mogen er maar 14 in. Een videoscherm achter de chauffeur, het volume op 10 en met hip-hop door Nairobi. Over rijgedrag van de chauffeurs valt weinig nieuws te vertellen. Dat is zoals overal in Afrika en Azie, links, rechts, onderlangs, bovenlangs. Een rijbewijs voor 4 wikkels van Mars of Snickers. Maar het gaat bijna altijd goed. De acceptatiegraad in het verkeer is daar duidelijk hoger dan bij ons.

Op naar de ranch. Er zijn foto's van de skyline van Nairobi met giraffen op de voorgrond. Knap fotoshopwerk dacht ik, maar het is echt zo. Ongeveer 20 minuten buiten Nairobi duiken de eerste giraffen op. Nu lijken 20 minuten daar langer, want de wegen zijn dramatisch (slecht). Aan beladingsmaxima doen we niets in Kenia en de vrachtauto's rijden alles kapot. Met een gemiddelde snelheid van 30 km ben je dan ook, enkele goede stukken snelweg daargelaten, spekkoper. Door de bergen ook veel passen en die halen de vrachtauto's net of net niet. Auto kapot: leeghalen en gewoon laten staan.

Hopcraft ranch ligt schitterend. De eigenaresse begroet ons met een stiff upper lip, maar blijkt van Zuid-Afrikaanse afkomst te zijn. Out of Africa is in deze omgeving opgenomen. De eigenaar verzamelt oldtimers, die in de film zijn gebruikt, en die staan er nog steeds (onder een afdakje). Onze slaaplaatsen zijn prima en lijken een beetje op Zuid-Afrikaanse rondavels.

Veel gnoes, zebra's en giraffen en omdat er geen roofdieren zijn, kunnen we ze ook te voet aanschouwen. Dat levert wel wat teeken op, maar teek it or leave it! We leren ook hoe een hartenbeest er uit ziet en een Thompson gazelle is geen impala!

Aan het eind van de dag zien we dan toch een cheeta, een tamme dan wel te verstaan. Hij bijt wat in de kuiten van een van de vrouwelijke deelnemers en poseert graag.

De volgende dag naar Lake Nakura, het meer van de duizenden flamingo's (en pelikanen). De meren liggen hier in een slenk die in Jordanie begint, het water iz zoutachig. Ze zijn ontdekt bij de aanleg van de spoorweg Mombassa - Kampala (Uganda). Maar we zijn er niet voor de vogels. Leeuwen willen we zien, luipaarden, neushoorns. We worden niet teleurgesteld, al zijn ze vandaag voornamelijk nog voer voor de telelensbezitters. De baboons (bavianen) zijn ook hier vervelend op de picknickplek. Je moet ze letterlijk van je afslaan, bijna net zoals de verkopers op strand en straat die we later nog zullen ontmoeten.

Hakuna matata: no problem.

We slapen bij Lake Elementaite. Aankomst 's avonds, vertrek 'morgens: niets te melden dus.

Vroeg op en een lange rit naar de Massai-Mara dat samen met het Serengetti park in Tanzania een enorm wildreservaat vormt. De grote trek van de gnoes is helaas in Tanzania afgebroken omdat het daar regent, maar er valt genoeg te zien.

Overgens is het nu winter in Kenia en de temperatuur aangenaam, maar kouder dan in Nederland.

We slapen in tenten, nu ja: tenten? Tenten met een dak erboven, een houten vloer, betegelde badkamer van een luxe die ik zelfs op een hotelreis nog nooit heb meegemaakt. Ok, een wijntje kost 5 euro, een bacootje ook, maar een Tusker (prima Keniaans bier) is goed te betalen. Fantastische buffetten 's morgens, 's middags en 's avonds en een high tea. Als je 's avonds je bed in wilt kruipen, blijkt er een warme kruik te zijn neergelegd (en niet alleen bij de vrijgezellen!).

Het is altijd een hoogtepunt een leeuw in het wild te zien, het blijft de koning der dieren, maar hier zien we leeuwen: 5 bij elkaar, 4 bij elkaar, nog met prooi: fantastisch. De hele Lion King komt trouens voorbij. Warthogs, giraffen, rhino's, olifanten etc. Ik leg ze voor het eerst ook op video vast. Misschien was het handig geweest eerst de gebruiksaanwijzing te lezen, want ik druk regelmatig op de verkeerde knoppen. Denk ik in te zoemen, maak ik een foto. Denk ik uit te zoomen, schakel ik de camera uit. Oefenmateriaal dus, maar wel met leeuwen, giraffen, buffels en een ware zeldzaamheid: een zwarte neushoorn, met baby nog wel. Ook hoe een topi er uitziet weet ik nu: bruinig met een blauwe vlek op de bil.

We rijden wat af, 2 gamedrives per dag en elke keer is het raak: schitterend. Giraffen en zebra's wedijveren om hun fotogeniekiteit (is dat correct gespeld, just-mail-me?).

We bezoeken een Massaidorp. Ik heb altijd mijn twijfels bij dit soort Volendam of Marken in Afrika, maar het ziet er redelijk echt uit. De Massai hebben allemaal jarenlang Peijnenburg koek gehapt en staan bekend als prima warriors. Daarvoor meten ze dan wel eerst een leeuw hebben gedood. Niet met een geweer, maar met de Massai wapens: speer en machete. Om het aantal leeuwen toch nog een beetje op peil te houden, is het nu OK als ze er met 32 (of was het 16?) gezamenlijk 1 doden. Ze zijn allen in het rood gekleed, geel mag alleen door vrouwen gedragen worden en de zoon van het opperhoofd draagt blauw.

Mannen worden op hun 16e besneden, vrouwen op hun 14e (helaas, ook daar). Polygamie is toegestaan, maar een nieuwe vrouw betekent wel een nieuw huis bouwen. Dat wordt trouwens door de vrouw gedaan,dus dat zit niet tegen, net als het schoonhouden. De mannen zorgen voor het vee.

Terug naar Nairobi en met het vliegtuig naar Mombasa. Ontdekt door Vasco da Gama en eeuwenlang een Portugees handelsbolwerk. Bij aankomst laat bij het hotel heb ik associaties met mijn Venezuelareis. Een creepy omgeving, 10 kilometer buiten de stad, maar de volgende ochtend blijkt het een mooi hotel pal aan de Indische Oceaan te zijn. Letterlijk: dag en nacht verschil.

Met de gids Mohammed wandelen we door de oude stad. Fort Jesus, de oudste moskee Mandarin, de Janetempel en de straat met de olifantenslagtanden. Lekker ontspannen en we hebben zowaar een parapluutje nodig. Hier wel bedelaars, zakkenrollers en opdringerige verkopers, maar we zijn allemaal wat gewend.

De laatste dag nog een gamedrive in de Shimba Hills, zo'n 2 uur buiten Mombasa. Je raakt verwend, je wordt arrogant. We zien olifanten, buffels, giraffen, een schitternd landschap, maar waar zijn de leeuwen en rhino's nu? Wel een heerlijke wandeling up and down naar een waterval in de jungle. Even niet zitten, maar de spieren laten werken.

Het zit er weer op. Om drie uur op om de vlucht naar Nairobi te halen en dan nog 8 uur naar Amsterdam.

Keni-YES, voor herhaling vatbaar!

Foto's op http://www.hyves.nl/ (ronald engel)

P.S.

Reisgenoten, sorry voor het snelle vertrek op Schipol: mijn chauffeur stond al bijna een half uur te wachten.