GOODBYE SAIGON

Het eerste reisverslag, vanuit Saigon. Niet echt prettig te vertrekken met een dochter met een nierbekkenontsteking en Assepoester in het ziekenhuis met leverklachten. Ik hoop dat ze beide weer snel opgeknapt zijn.

Goodbye Saigon, een serie redelijk bekende verzamelcd's uit de tijd dat MASH nog elke week op de teevee te zien was. De tijd van Hawkeye en Hotlips. Bush sr was toen president en die verschilde niet veel van zijn zoon.

Morgen is het echt goodbye Saigon. Saigon: niet meer de hoofdstad van Vietnam, dat is Hanoi, maar verreweg de grootste (8 miljoen inwoners) en welvarendste stad. Overigens moet je bij de officiele instanties het over Ho Chi Min City hebben, what's in a name?

De reis begon goed. Een prima treinreis met de hoge snelheidstrein Utrecht - Frankfurt, die overigens alleen na Bonn de driehonderd kilometers per uur benaderde. Maar goed in 3 en een half uur te doen. Vietnam Airways heeft Boeing 727' s en de service was meer dan redelijk. Aziatisch eten dus spekkie voor mijn bekkie. Alleen lopen alle stewardessen met mondkapjes op. Of het de angst voor de Mexicaanse griep is of een slechte adem weet ik niet.

Na ruim 11 uur's morgens vroeg geland in het bloedhete Saigon. Uiteraard waren de (overigens perfecte) hotelkamers niet klaar dus maar geradbraakt na een nacht slecht slapen eerst maar een stedentripje gedaan.

Niet echt inspirerend: het oude postkantoor uit de franse tijd, de Notre Dame en het presidentieel paleis, Redelijk nieuw nadat de Amerikanen het oude in 1975 hadden platgegooid. Communistische architectuur, weing sjeu aan.

Het is nog steeds regenseizoen in het zuiden en om half 6 gingen de sluizen open. Niet te filmen de hoeveelheid water die naar beneden komt.

Het was mijn tweede koude douche van de dag, want vlak daarvoor heb ik me gigantisch laten naaien door een riksja-boy. Een euro is 25.000 dong. Na enkele uren wandelen in de stad waren de knietjes op en had mijn wandelgenoot de riksjah' s geregeld. Hij was echter vergeten een prijs tevoren af te spreken dus betaalden we de hoofdprijs: ieder 400.000 dong wat zeker 60 keer teveel is. In ieder geval twee Vietnamezen blij.

Overigens merk je hier weinig van het communisme. De stad is modern, alles is er te koop en het ziet er westers uit. Een uitzondering: de tienduizenden scooters en brommertjes die de straat bevolken. Er zijn maar weinig personenenauto's, Als je hier geen scooter of brommer hebt, ben je een loser. Alleen, met zijn tweeen, met 2 kinderen, met een wasmachine achterop of een hele groentenkraam voorop: alles kan. Verkeersregels zijn er niet. Iedereen rijdt gewoon door en het recht van de sterkste geldt voor voorrang. Een bus gaat voor een auto, een auto voor een scooter etc. Tegen het verkeer in, maakt niet uit. Inhalen: rechts, links zoek het maar uit. Sta je voor een zebra met groen licht: niemand stopt. Wil je in de drukte toch oversteken? Er is maar 1 oplossing: gewoon de straat oplopen. In tegenstelling tot in Nederland gaat dat goed: iedereen ontwijkt je keurig. Trouwens handig dat de verkeerslichten aangeven hoe lang je nog rood of groen hebt.

Vandaag naar een Vietcong tunnelcomplex in de buurt geweest, de Cu Chi tunnels. Heel indrukwekkend. Ruim 200 kilometer onder de grond met operatiekamers, keukens, radiokamers etc. Van hieruit werd de guerilla gevoerd. Ondanks alle bombardementen, is het de Amerikanen nooit gelukt deze complexen echt te vernietigen. Wel de bovenste laag, maar niet de lagen eronder. De meest geavanceerde wapens tegen armoedig ouderwets wapenmateriaal en toch moesten de Amerikanen met de staart tussen de benen weg. Niets van geleerd kennelijk want dit gaat in Afghanistan ook gebeuren! Vooraf wel een ranzig zwart-wit promotiefilmpje van de Vietcong gezien, maar zoals onze reisleider zei: een zwart-wit film met een gekleurd verhaal en in Ruropa vaak een kleurenversie met een zwart-wit verhaal.

Alle begroeing hier is dus van de laatste 30 jaar want na de ancient orange napalmbombar- dementen was het een totaal kale vlakte: geen bomen, geen planten, geen dieren. Interessant trouwens om hier te horen dat het om een vrijheidsstrijd ging om het noorden en het zuiden te verenigen en niet zoals ons geleerd is: een strijd tegen het oprukkende communisme. Ben benieuwd naar de geschiedenisboekjes in Indonesie.

Ook een kerk van een nieuwe religie (Cau Dai) bezocht. Een mengeling van Hindoeisme, Boedisme, Christendom met een vleugje Confucius. Het verhaal gaat dat in deze streek die vroeger heel veel fruit produceerde veel gastarbeiders nodig waren. De plantagebazen werden gek van alle verschillende godsdienstige feestdagen dus maar een nieuwe godsdienst uit de kast getrokken. Iets voor Nederland? De rAmAdAn gelijk met cArnAvAl en suikerfeest gelijk met suikerbeestfeest (Sinterklaas).

Goede gids deze keer en een redelijk klein gezelschap. Kosmopolieten want gisteren in de bus werd gevraagd om een " make-up call" in the morning.

Het Vietnamese eten bevalt tot nu toe prima. Veel vooral kleine hapjes, niet pittig trouwens. Dat komt goed uit want om de een of andere reden zweet ik me hier de tandjes. En dat voor een halve indo. Hoop dat het overgaat want drie shirtjes per dag is wel erg veel voor de handwas.

Morgen naar het zuiden, de Mekong delta in. Dat wordt dus varen en een floating market.

Ik neem nu een Vietnamese bia en meld me weer bij het volgende Internetcafe.