LIEF DIER.

Midas Dekkers schreef het boek: "Lief dier". Een citaat: "Mensen houden van dieren. Een haal hier, een klopje daar, even met hun neus in die heerlijke vacht snuffelen ze ermee tot je er jaloers van wordt. Hollandse honden worden vaker gestreeld dan Hollandse mensen". Hollandse poezen volgens mij trouwens nog vaker.

Midas houdt iets teveel van dieren: zijn boek gaat over bestialiteit. '

U kunt nu zelfs op de Partij voor dieren stemmen. Alles best als dit maar geen voorkeurstemmen voor Maurice de Hond oplevert.

Zo kort na dierendag, 4 oktober, iets meer over dieren in onze taal. Onze taal is doorspekt met spreekwoorden en gezegdes waarin dieren voorkomen.

Ik ga dit varkentje dus even wassen, voel me op deze site als een vis in het water en ga ervan uit dat dit niet mijn kraaienmars wordt.

Regelmatig span ik het paard achter de wagen; kom ik thuis vind ik de hond in de pot. Omdat het paard mij gegeven was, heb ik het overigens niet eerst in de bek gekeken. Volgens paardenliefhebbers hebben deze edele dieren overigens geen bek en poten, maar een mond en benen.

Doet u het trouwens liever op (nee niet met) een paard of een bok? Pas op dat u daarbij geen bok schiet. Ter voorkoming van misverstanden: deze vraag is bedoeld voor de gymnasten onder u. Voor GMN, goede morgen Nederland, kunnen we elke dag zien hoe Olga en Carl onze lichaamsdelen soepel krijgen en houden. Olga is trouwens niet voor de poes!

Veel politici zijn zo glad als een aal. Als een paling in een emmer snot heet dat. Ik zal man en paard noemen. Norbert Schmelzer werd met een tekkel vergeleken. Den Uyl , gladde rooie rakker, had wat dat betreft beter een andere achternaam kunnen hebben.

Boter bij de vis , daar houden wij Hollanders van, ook voor degenen die kind noch kraai hebben.

Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel. Muizend katjes mauwen trouwens niet.

Ik heb me weleens afgevraagd of ik niet aan een dood paard aan het trekken was. Daar heb ik in ieder geval de voorpagina van de Haagsche Courant mee .gehaald. Later trouwens, met een ander akkefietje, zelfs die van de Telegraaf. Ik vond de reacties overtrokken. Men maakte van een mug een olifant en schoot op mij als met een kanon op een mus. Velen vonden echter dat ik als een olifant door de porceleinkast ging en ambtelijk porcelein breekt snel. Tja: een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken.

Ik heb trouwens wel een olifantengeheugen en kraaienpootjes onder mijn ogen. Niet die kraaienpootjes gelukkig die op de weg kunnen worden gestrooid om achtervolgers een lekke band te bezorgen. Bokkenpootjes vind ik lekker. Bokken schieten doe ik nog steeds regelmatig.

Voelt u zich trouwens veilig op een zebra?

Als de vos passie preekt, kraait er vaak geen haan naar: het Binnenhof ten top. De uitdrukking kan touwens beter gewijzigd worden in: als Wouter Bos passie preekt. Ik zie door de (zorgbudget)bomen Wouter Bos niet meer.

Nu komt de aap uit de mouw: ik praat en schrijf als een kip zonder kop.

Dus komt die olifant met die lange snuit......

Vind u mijn verhaaltjes stierlijk vervelend? Reageer dan: elke reactie wordt op prijs gesteld. Ze zijn mij dierbaar!