R.I.P.

Een triest lustrum. Vandaag is het 5 jaar geleden dat Pim Fortuijn door een mesjokke milieuactivist werd vermoord, of was er net als bij de moord op J.F. Kennedy toch wat anders aan de hand, lees De Zesde mei van Thomas Ross.

Pim Fortuijn een erudiete man, maar Engels sprak hij lousy.

Pim Fortuijn een knappe man, maar ook een nare. Ik heb gezien hoe hij na een lezing iemand een gevuld bord met eten uit zijn hand sloeg omdat hij ook gewoon in de rij moest aansluiten net als ieder ander. Bij een andere lezing pieste hij na afloop de bloemvazen vol.

Pim Fortuijn een man met knappe, goede maar natuurlijk ook domme uitspraken. In ieder geval iemand die zei wat hem op het hart lag. En niet alleen bij hem. Hij verwoordde toch de mening van duizenden Nederlanders.

Pim Fortuijn toen beschimpt en nu in een brief van J.P. aan zijn familie de lof toegestoken.

Pim heeft inderdaad de politiek in Nederland veranderd. Wat toen niet gezegd mocht worden, kan nu wel. Integratie is een onderwerp dat besproken kan en mag worden.

De kracht van een democratie is dat het volk spreekt en wie het volk aanspreekt wint zetels.

In de afgelopen verkiezingscampagne was veel Pim retoriek te horen.

Pim, man van witte pakken en dark rooms.

Hield zo nu en dan zelfs van een Marokkaantje.

Gewoon en mens dus met goede en slechte kanten maar toch uniek.

R.I.P.