TOCH MAAR VOOR HET ZINGEN DE KNOP OM?

Wat een timing! Tussen Kroatie en Servie ben ik een weekend in Nederland en maak het hoogtepunt van het jaar mee: het Pleurovisie Songfestival.

Ok; ik heb alleen de samenvatting van de liedjes en het scoren gezien, maar dat was meeeeer dan voldoende. Ik krijg al braakneigingen als ik Paul de Leeuw hoor, laat staan als die ook nog in beeld is. Wat een zelfingenomen, omhooggevallen (en dat met dat gewicht), nichterige vetklap. Het zijn de enige momenten dat ik neig enige sympathie te koesteren voor de denkbeelden van de bejaarde kerkvorst Benedictus.

Sport verbroedert, muziek verbroedert. Aan me hoela! Het songfestival bindt niet , maar is een splijtzwam. Baltische en Scandinavische staten die elkaar punten geven, Voormalig Rusland lijkt weer herenigd. Turken en Armeniërs in het buitenland hebben deze maand een hoge telefoonrekening en Tito ligt de gloeien van trots en zijn graf over het stemgedrag van de voormalige Joegoslavische staten, laat staan Milosevic die een ver familielid het winnende liedje liet schrijven (dag Carla de Ponti). Bovennatuurlijke inspiratie heet dat.

De liedjes: het meeste was bagger, al wilden de commentatoren ons laten geloven dat Duitsland en Letland hoge ogen zouden gooien. Kennis van zaken heren? Van zakken misschien wel, Paul?

Constant zeuren over homo’s en travestieten onder de artiesten. Die Servische zangeres heeft toch ook hormoonstoornissen,. Het lijkt wel de broer van Guus Meeuwis of van Roy Orbison. Meer testosteron dan Gert-Jan Theunisse ooit, is er geen doping controle? Zo lesbisch als een deur, maar wat geeft dat?

Ik moet eerlijk zijn: ik vond de liedjes van Rusland , Oekraine en Servie het leukst. Het leukst dan, niet het muzikaalst maar daar gaat het al lang niet meer om.

Hoor ik de presentator zeggen: “het wordt toch tijd dat Engeland eens een goed lied naar het songfestival stuurt”. Engeland, the guts; wanneer heeft Nederland dat voor het laatste gedaan? Juist in 1850 met Dingedong van de Tukkerband Teach In. Een Abba-nepper.

Welke halve zolen selecteren in Nederland de liedjes voor onze (nou, onze?) inzending. Het is geen songfestival meer, het is een popfestival. Dus:

* stuur een groep en geen solozanger(es);
* zorg voor een simpel pakkend deuntje, liefst iets met oe, ah of uh (oerend hard zou het

goed gedaan hebben);
* zorg voor uitstraling, de (mag ik een teiltje) X-factor;
* neem minstens een Turk en Armenier in de groep op, voor mijn part met een dubbel paspoort

(wegwezen Dales!);
* zorg voor “bekkende” backing, dat moet er dus goed uitzien: chicks and dicks!

Misschien overleven we dan eens een voorronde of halve finale.

Toch viel er ook echt wat te genieten. Een schitterende circusact met Acopalyptica als muzikale omlijsting. De viool deed zijn intree in de popmuziek met the Flock (de Kinkscover Tired of waiting), werd geperfectioneerd door Curved Air ( bijvoorbeeld Vivaldi) en schittert nu via deze band. De enige band die Metallica covert en het dan ook nog toppie laat klinken!

Volgend jaar dus naar Belgrado voor het festival. Ik ga morgen alvast. Kan ik wellicht een kaartje voor de eerste rij reserveren. Wel een rij vlak bij de toiletten dan.