(N)ARROW CLASSICK ROCK

Arrow Classic Rock. Narrow Classic Rock zal je bedoelen. Welke logistieke nitwit heeft het verzonnen om meer dan dertig duizend man over 1 lullig dijkje naar het festival terrein te lijden. Ja, lijden en niet leiden, want als je over de laatste 10 kilometer bijna 3 uur duurt, wordt je niet vrolijk. Daar helpen zelf Arctic Monkees, Placebo en White Stripes keihard in de auto niet tegen.

Biddinghuizen, wie verzint het. Voorheen alleen bekend van klootschieten en sinds een paar jaar ook van Walibi Flevo. Alibi Flevo zal je bedoelen: een smoes om jezelf eens flink schrik aan te jagen.

OK, een expeditie naar Lichtenvoorde was ook een zit, maar daar kan je tenminste prima het terrein bereiken.

En het programma trekt zich er natuurlijk niets van aan, de klokt tikt door. Dag Riders of the storm, Ray Manzarek en Robbie Krieger van de Doors, helaas pindakaas, gemist. Dag zeggen tegen Jim Morrison hoeft al jaren niet meer.

Dag Thin Lizzy, ook tegen Phil Lynott hoeven we geen dag meer te zeggen, hoewel de toegift heb ik nog meegemaakt. The boys were back in town toen ik het festivalterrein betrad, maar de band speelt nog steeds fabuleus.

Dag INX, het verhaal wordt eentonig: ook die zanger……..

Rodger Hodson (Supertramp), meezingers zoals je mag verwachten. Vandaag hier, morgen op het memorial Diana concert in Wembley.

Scorpions, gelikt, publieksgeil maar lekker. Es gibt nur eine Deutsche Supergruppe! Rammstein.

Europe: the final countdown; blijft een kraker van jewelste!

Steve Vai. Steve Who? Voormalig leadgitarist van Frank Zappa. Nou houd ik toch wel van teringherrie, maar dit vond ik iets teveel Sepultera: een geluidskakofonie. Knap, maar aan mij niet besteed.

Resteren op de playlist: Toto, Australian Pink Floyd show en de uitsmijter Aerosmith.

Toto, een verzameling studioartiesten maar klinkt nog steeds als een klok.

De verrassing voor mij, de Pink Floyd Coverband uit Australia. Muziek, lichteffekten, helemaal terug in de zeventiger jaren. Fenomenaal, de enige keer vandaag dat ik het publiek bijna letterlijk de tent heb zien afbreken.

Alle ballen verzamelen, andere podia gesloten: Aerosmith als top of the bill. Niet helemaal mijn ding, maar het rockt wel.

En dan de lange weg terug. Gelukkig iets soepeler. Mijn lezers weten het: ik houd van zeuren. Dat betekent echter niet dat ik niet heb genoten. Een heerlijk dagje buiten, slechts een beetje miezer, muziek, muntjes, patat, bier en (letterlijk) zijkerds overal.

Voor herhaling vatbaar. Steef, bedankt!