SALTO ANGEL

Salto Angel, de hoogste waterval ter wereld midden in de jungle. We vliegen met 5 persoonsvliegtuigjes van Ciudad Bolivar naar Canaima, dat slechts op deze manier te bereiken is en stappen daarna in snelle motorprauwen op weg naar de waterval. Een schitterende ervaring al zien we niet veel door het opspattende boegwater. We varen voor een groot deel om de tafelberg heen van waaraf de waterval zich stort. De berg is ruim 700 km 2 groot! Het water is rood gekleurd door tannine. Volgends de reisgids hoeven we hier dan ook niet bang te zijn voor muggen. Die blijken echter een andere reisgids gelezen te hebben. Zoals gezegd: we zien niet veel, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door een andere ervaring: water, water en nog eens water. De rivier krioelt van de stroomversnellingen en rotsblokken en denk je na het eerste waterbad, het valt mee, na twee uur ben je door en door nat. Van boven tot onder(goed). Maar het is de moeite waard. De waterval is schitterend en stort zich bijna 1 km naar beneden. 20 maal zo hoog als de Niagara Falls, maar, eerlijk is eerlijk: die zijn toch imposanter door hun breedte.

Het is oudejaarsavond en het wemelt hier van Polen -ze zitten dus niet toch allemaal in Nederland- en Esten. Maar drank is in dit nationale park verboden en de kleine hoeveelheden die naar binnen zijn gesmokkeld om 6 uur al op. Om 10 uur besluiten we het tijdsverschil met Nederland van 5,5 uur naar 7,5 uur te vergroten en de hangmatten op te zoeken. Een bijzondere ervaring met 20 man in hangmatten naast elkaar in de open lucht. En onze Indiaanse gidsen gaan tot 4 uur in de morgen door.

Dat hebben ze geweten, want als we op Nieuwjaarsdag naar boven naar de voet van de waterval klimmen zijn we de gids de eerste drie kwartier kwijt: die zit met zijn broek op zijn enkels in de bosjes. Ook 's middags bij het terugvaren is hij duidelijk minder alert dan op de heenweg en pakken we zo nu en dan een rotsblok mee.

Boven aan de voet van de waterval aangekomen nemen de dames van ons gezelschap een nieuwjaarsduik in het water. De mannelijke helden kijken toe. Wie zijn nu het zwakke geslacht?

Terug in Canaima bezoeken we nog enkele watervallen en lopen er onder eentje door, daarna met de Cessnaatjes weer terug naar Ciudad Bolivar, ongeveer 1,5 uur vliegen. Niet zoals beloofd de eerste vlucht 's morgens, maar ongeveer 2 uur wachten.

De volgende dag duiken we de Gran Sabana in, samen met honderden Venezulanen die een lang weekend vakantie hebben. Een lange reisdag, maar die hebben we meer gehad. In totaal leggen we in 23 dagen ruim 6000 km af in Venezela dat 4 maal zo groot is als Frankrijk. Onderweg draaien we de top 2000 van 2007. Beatles, Stones, Jimi, Janis, Freddy, allemaal komen ze voorbij. Het is net een muziekquiz: wie weet na een aantal noten de meeste nummers? Een keer raden, genieten. Afgezien van de provincie Amazones zijn we vrijwel heel Venezuela in a nutshell. Geen dure grap want een volle tank kost hier 1 euro.

De Gran Sabana wordt gedomineerd door tafelbergen en watervallen, ook zien we weer eens wat vogels want die trekken zich meestal ver van de weg terug.

De hotelkamers zijn weer zo klein dat ik denk niet bij Koning Aap maar bij Koning Dwergaap te hebben geboekt.

Venezuela, land van de ronde vormen. Te rond naar onze (mijn) smaak. De borstvergrotingen zitten kennelijk in het ziekenfondspakket en Vanessa zou hier slapend rijk kunnen worden. Enorme billen zijn in de mode. Volgens mij typisch een geval van Biltox.

We zakken af totaan de grens met Brazilie en maken daar even een uitstapje voor we naar Santa Elena gaan waar een deel van onze kamers door anderen blijkt te zijn ingenomen. Dan maar met zijn vieren op een kamer, gelukkig geen stapelbedden hier.

Weer terug naar het Noorden met jeeps. Off the road betekent hier kennelijk over de snelweg. We zien de gieren restjes ondefinieerbaar vlees van de snelweg afschrapen. Ik denk nu te weten waar het woord giro s vandaan komt. Het laatste stuk naar de Ampuwao waterval off the road. Onze auto is gehuurd van KlotoTours. Het scheelt een haartje of we liggen op onze kop, de linkerstuurstang heeft losgelaten en de auto is onbestuurbaar. De chauffeur weet de auto binnen een kwartiertje te repareren, maar echt veilig voelen we ons daarna niet meer.

's Avonds slapen we op een schitterende ranch in het stroomgebied van de Orinoco. 's Middags eerst een boottochtje en eindelijk zien we de toekan en de brulapen, de piranhas willen hier niet bijten.

De volgende dag paardrijden. Fantastisch door een schitterend landschap en deze paarden willen wel degelijk in galop. Naast een mooie herinnering houd ik er alleen wat zadelpijn aan over. Ik weet niet waarom, maar ik moet ineens aan Gerard Joling denken.

Helaas maar 1 dag daar want nu zitten we in Caripe, de stad van de uiterst zeldzame vetvogels. Gisteren hebben we ze bij zonsondergang zien uitvliegen, vandaag is de grot gesloten en morgen hopen we ze te zien voor we naar de kust, naar Santa Fe rijden.

Dit is de streek van de aardbeien met slagroom, maar helaas zijn ze bij onze aankomst overal uitverkocht. Er is ook al dagen geen brood te krijgen in de Panaderia s, want er is al enkele dagen geen meel verkrijgbaar. Leve de Bolivariaanse Republiek. Mijn nog niet benutte pak oliebollenbakmeel ( dubbele woordwaarde) is hier een kapitaal waard.

Ik heb het al vaker gezegd: Nederlanders klagen alleen als ze het naar hun zin hebben. Voor de duidelijkheid: de reis is een van de leukste die ik gemaakt heb, mede door de groep. Venezuela is een schitterend land maar de mensen zijn nog niet echt aan toerisme gewend en de accomodaties wel erg basic. On a Shoestring zou ik zeggen, terwijl ik toch niet bij dat reisburo geboekt heb.

Ik meld me weer in onze laatste stopplaats: Santa Fe en bereid me langzaam voor op een -naar ik heb begrepen- koude terugkomst.