KLAPPERTJE!

Komkommertijd. Journalisten weten het als geen ander: als er geen nieuws is, moet je het zelf maar maken.

Of je nu paard rijdt of motor, je weet het: minstens een keer val je er af. Dit weekend dus.

Een mooie zaterdagmiddag langs de Lek, de molens van Kinderdijk op de achtergrond. Niet hard, maar gewoon genieten, bochtje hier, bochtje daar. De polder in en opeens die bocht, waarvan je denkt; dat lukt nooit. Rechtdoor doemt een weiland op met een hek ervoor. Remmen dus en de motor slipt. Zand, grint, paardenpoep? Ik laat de rem los en de motor trekt weer recht, maar dan zit ik al in het gras en het hek komt steeds dichterbij. Nu ben ik op Kreta al eens door een opeens overstekend hek geveld na wat ouzootjes - en dat was niet bepaald prettig- dus opnieuw remmen en plat.

Wat er precies gebeurde weet ik niet, maar ik lag in het gras met de motor naast me. Het hek lachte me onbeschadigd toe.

Tja en dan ligt die motor weer, 22o kilo dood gewicht en ik reed dus op een landbouwweggetje in de middle of nowhere. Na een paar minuten verscheen gelukkig een autootje met moeder en zoon. De vriendelijke dame hielp de motor recht zetten, starten en...... niets. Ja, natuurlijk: de dodemandsknop heeft de motor uitgeschakeld.

De eerste neiging was direct naar huis te rijden, maar ik dacht: ff doorgaan anders krijg je misschien angst voor de motor. Nog even een rondje langs de molens en dan het pontje terug naar de overkant. Bikkel of sukkel?

De motor was trouwens onbeschadigd en ik ook (dacht ik). Een schuivertje in het gras en ik reed niet echt hard.

Na 10 minuutjes begon een zeurende pijn in mijn schouder en mijn ribben speelden op bij iedere drempel die in het stiltegebied was aangelegd. Dat zijn er nog meer dan er daar molens staan en dat zijn er toch behoorlijk veel! Uiteindelijk ben ik maar, om in ruitertermen te spreken, in verlichte zit gaan rijden; dat hielp een beetje.

De pret was nog niet op. Het was warm, dus ik reed met het vizier een beetje open en zonnebril op. Opeens een steek vlak onder mijn linkeroog. Horzel, bij, wesp? Ik weet het niet. In ieder geval toont mijn linkeroog nu of ik die zaterdag heb geprobeerd te boksen in plaats van motor te rijden.

Thuis kon ik dus helemaal niets meer met de rechterkant: schouder en arm weigerden dienst en dan je motorkleren uittrekken! Volgens mij niets gebroken, maar de spieren hebben een aardige optater gehad. De vraag is of de beschermende kleding nu heeft voorkomen dat mijn schouder gebroken is, of dat de spieren een optater hebben gehad van de schouderprotectie?

Mijn ego is ook beschadigd - ja Bente opnieuw- maar de deuk in mijn schouder is groter.

Dubbele pech is, dat ik net een Wii heb gekocht. Niets is vervelender dan dat je keer op keer door je kinderen met een computerspelletje wordt verslagen. Maar met een schouder die niet wil, is het moeilijk oefenen in tennissen, honkballen of bowlen. Nog ff geduld jongens, maar ik kom er aan.

Inmiddels gaat het al weer een beetje, alleen wil de rechterarm nog niet omhoog, maar dat was tijdens de Tweede Wereldoorlog een voordeel (voor goede Nederlanders althans)

Pijntjes, er is wat mee.

Vroeger moest je als je wilde voetballen naar de sportkeuring. Met tientallen jongens in de rij op de Bierkade, flesje ochtendurine in een jampotje. Broek naar beneden en dan blazen om te kijken of je geen liesbreuk hebt.

Nu lees ik gisteren dat de nieuwe Feijenoordaankoop, El Ahmadi, het begin van het seizoen mist omdat hij aan een liesbreuk geopereerd wordt. Heeft El Ahmadi niet goed geblazen, of heeft de medische staf van Feijenoord weer zitten pitten? Vorig jaar het drama met de knie van nieuwe aankoop Vlaar. Tomassen nu ook al weer geblesseerd, hoe zit dat? Ik blijf supporter, maar zie het voorlopig somber in. Trouwens (helaas) voor het hele Nederlandse voetbal, als je naar de oefenresultaten kijkt, en ook dat is best pijnlijk.

Ik blijf trouwens "blij dat ik rij", maar las toch maar even een pauze in.