VAN ZUID NAAR NOORD

Vanuit Saigon de Mekong Delta in. De Mekong een van de langste rivieren van Azie. Ik heb hem al gezien in Tibet, China, Laos en Thailand en kom hem weer tegen. Eigenlijk heet hij vanaf de Vietnamese grens anders. Hij splitst zich daar in zeven armen en heet dan Zeven draken rivier.

Veel water dus veel bruggen. Die hebben hier nog een "brugfunctie". Het gaat er hier wat formeler toe dan in Nederland dus als je een vriendje hebt is handje vasthouden het maximale, maar waar doej dat? Juist, met je scootertje midden op een van de bruggen. Geen hangplekken maar hangbruggen.

De Mekong Delta, een vruchtbaar gebied, de economische motor van Vietnam. Ferries en bruggen om de haverklap. We bezoeken twee floating markets. Anders dan in Thailand, waar het een tourist thing is en je in een bootje langs wat stalletjes vaart, worden hier de goederen van telers naar tussenhandelaren van boot tot boot overgeslagen. Tapioca, uien, rambutans, meloenen; je kunt het zo gek niet verzinnen of het is er. Een kleurrijk geheel en de fototrekkers zijn natuurlijk de kindertjes. Iedere parlevinker zet er eentje in om de toeristenklanten te trekken. Intussen worden de teennagels van al de dames aan boord gelakt.

Kindertjes; er zijn er veel tussen de 86 miljoen inwoners, een jonge bevolking mede door de oorlog. Officieel wordt er niet aan geboortebeperking gedaan, maar als je bij de overheid werkt en meer dan twee kinderen hebt, kun je promotie vergeten.

Misschien een tip om de rest van de bevolking zo ver te krijgen. Gooi als '' trekker'' voor genoortebeperking een mobi in de strijd onder het motto: Noki-JA, Neukie-NEE!

De overheid controleert alles. Er is natuurlijk maar een partij en alle kranten en teevee zijn van de staat. Toch ziet het er welvarend uit en de mensen ogen tevreden. Aardige mensen, gastvrij en er valt met de meesten (in de horeca) in het engels redelijk te converseren. Het eten is fantastisch. Veel gangen, gekruid, kleine hapjes. Lotusbloemen, kikkerbillen, curry van konijn, veel vis. En knoflook: een teentje, twee teentjes? Een bol per gerecht is heel normaal. De mondkapjes van de stewardessen op de heenreis worden een stuk begrijpelijker.

Ook de koffie is prima. Vietnam exporteert de meeste koffie ter wereld, meer dan Brazilie dus. Die exporteren de laatste tijd voornamelijk voetballers naar het kansloze Ajax.

Overigens zit ik vlak bij het land van de rijzende zon. Bel me dus niet als je toevallig RTL-Boulevard zit te kijken want dan lig ik al in Morpheus armen. Hoe zou het toch met Jan en Yolante gaan, Sonja ik mis je. Teevee heb ik hier nog niet aangehad: een verademing. Zo benieuwd naar de come-back van Jack Spijkerman.

Weer terug naar het noorden naar Mui He. We reizen grotendeels lamgs de kust. Mui He, een idyllisch resort aan de Zuid-Chinese Zee. Pal aan het witte strand, alleen de palmen ontbreken. Na Napalm zijn er geen palmen meer. Het waait fors en de zee trekt behoorlijk, Dan maar naar het zwembad want in een trekkende zee heb ik geen trek. Dit is de streek van het drakenfruit. Een cactusvrucht; vitaminebommetje dat door de zwarte pitjes aan kiwi doet denken.

Een fiets gehuurd om de de fairy tale stream te bekijken. 8 Kilometer heen en terug op een geaccidenteerd terrein. De fiets heeft alleen een werkende voorrem en 1 versnelling! Het lichtste verzet dat je kan bedenken, dus je trapt je het l......... En maar zweten: drie shirtjes per dag, de Wip Expres is al op. En vanwege zorgvuldig bagagebeheer heb ik minder shirts bij me dan anders. Dan nog een half uur door een modderig stroompje lopen om aan het eind een watervalletje te bekijken. Ongeveer de hoogte van Manneke Pis. Wel een kleurrijk landschap. Door erosie en door het stroompje zijn het rode en gele gesteente in allerlei vormen uitgeslepem. Aardig maar geen toppertje. '' Breekt zo lekker de dag'' zouden we in Nederland zeggen.

Nu zitten we in Nah Trang, spreek uit Neh Tsjeng. Een badplaats met een mooie lange boulevard.In de buurt van de Cam Ray baai waar eerst de Amerikanen en later de Russen een marinehaven hadden. Nu wordt het gebied voor de recreatie herontwikkeld. Het verschil tussen zeemijnen en een goudmijn kan klein zijn. Onderweg nog een mooie Chamtempel uit de 12e eeuw gezien. Weinig toeristen trouwens. De crisis heeft ook hier toegeslagen, meestal zijn we de enigen.

Vrouwen hoef je hier niet te fotograferen. Naast als maagd willen ze ook zo wit mogelijk het huwelijk in. Het Michael Jackson-syndroom zullen we maar zeggem. Die is, heb ik begrepen, inmiddels in zijn Mickey Mousoleum bijgezet. De vrouwen hebben dus grotendeels hun gezicht bedekt en lijken nog het meest op Ninja-turtles. Als je ze vertelt dat in Nederland vrouwen onder een zonnebank gaan liggen, moeten ze gelijk aan de zuurstof.

Het vietnamees schiet al op. Goedemorgen, proost, eet smakelijk en bedankt komen feilloos naar buiten. Sing ciao, jo, sing mai en cam an. Met tellen tot 3 kom je al een eind: mot hai ba.

Ook aan de dong zijn we al aardig gewend: een euro is 26.000 dong, tel uit je winst.

Morgen snorkelen.

Ik meld me daarna weer. Mede in een prima humeur omdat het met de zieken thuis een stuk beter gaat. Dat voelt toch ook hier een stuk beter.