BIJ ONS IN JORDANIE

Zaterdag 19 december, ik vertrek met 5 graden onder nul vanaf Schiphol en kom 4,5 uur daarna in Amman aan. De volgende dag is het 25 graden.

Eens kijken of Koning (Dwerg)Aap zich kan revancheren voor de slechte accomodaties in Venezuela twee jaar geleden.

Het begint " goed". Een ranzig hotel en niet -zoals geboekt- een eigen kamer. Gelukkig wordt dat probleem snel verholpen, want ik houd van privacy: sigaartje, benen op de bank als ik dat wil.

Het was een valse start. Leuke groep, prima reisleider en gids en een heel mooi land. Een moslimland maar erg westers. Wel word je 's morgens gewekt door de Allah-shuffle vanaf de moskeeen. Heel veel historische bijbelplaatsen, voornamelijk gerelateerd aan Mozes.

Alles goed geregeld: van dwergaap weer tot aap geevolueerd, Darwin kan trots zijn..

De eerste dag gaan we naar de romeinse resten van Jerrash en daarna dobberen in de Dode Zee. Een aparte ervaring. Ik had het in Israel al een keer gedaan, maar zitten in de zee blijft vreemd. Je kan een krantje lezen, naar Patries kijken als je de Playboy bij je hebt, of een drankje drinken want het zoutgehalte houd je omhoog.

Daarna eten we metze. Met ze? Kan je dan ook zonder ze eten? Metze blijken jordaanse tappa's te zijn. Heerlijke kleine hapjes met natuurlijk pittabrood met humus.

Maagjes gevuld en het hotel is goed. Een van de reisgenoten blijkt ook Rammsteinfan en er zitten zelfs 5 motorrijders in de groep van dertien. Ik krijg tips voor bands die ik nog niet ken. Beatallica, Hackneyed en Arch Ennemy (das heftig!). FF kijken of ik ze hier via Internet kan bestellen. CD-wow, here I come!

De volgende dag een druk programma. Alles past net dus het wordt in Madaban snel pinnen en toch ook dat kerkje scoren: voor het pinnen de kerk uit!

Daarvoor waren we op Mount Nebo: de plaats waar Mozes het beloofde land aan zijn volgelingen liet zien. Inderdaad: Israel ligt vlakbij, aan de overkant van de Jordaan.

Vervolgens in Karrak een fort van de kruisvaarders bezocht voor we het hotel in Dante opzoeken. De gids vertelt ons dat het hotel doet denken aan Fawlty Towers. Dat belooft wat! Dante is een ghosttown, geheel verlaten op drie families (en drie hotels) na. Nu hebben alle families meer dan tien kinderen dus dat telt toch wel aan. De nachten zijn inderdaad koud en je moet toch wat. Het hotel is een aaneenschakeling van hokjes, vaak zonder raam en koud. De gastvrijheid is echter prima, het eten ook en met twee dekens valt er best te slapen. Alleen weet ik nu ook hoe een spiraaltje voelt. De matras ligt op een spiraal die waarschijnlijk nog door koning Houssein is gemonteerd. Bij het liggen zakt ie door tot de grond en veert daarna terug in het lichaam. Nadat onze betaling in ontvangst is genomen, wordt onmiddellijk met de bouw van een nieuw kamertje gestart.

Ik vergeet nog te vertellen dat het land vrijwel drooggelegd is: alcohol is nauwelijks te krijgen. Toch weten we een paar biertjes te scoren in een liquor-store: Petrabier.

De volgende dag regent het. Das minder want we gaan op weg naar het hoogtepunt van de reis, een van de zeven wereldwonderen: Petra. De handelsstad uitgehakt in de rotsen.

We zakken af naar het zuiden en bezoeken aan het eind van de dag Little Petra een voorproefje voor wat komen gaat. Hier overnachtten de karavanen op weg naar Petra.Daarna wacht een prima hotel met sauna, zwembad, hammam en satellietteevee op ons. Alleen krijg ik de kanalen niet tevoorschijn getoverd.Niente, nakka, 500 keer niets.

Vroeg op en dan naar Petra. Het is niet overdreven: schitterend! Ik heb het Colosseum gezien, de piramides bij Gizeh, de Taj Mahal, het Potalapaleis en de Burubudur, maar ik ben nog nooit ergens zo lang geweest. Das echt genieten. Je loopt een paar kilometer door een kloof en beland uiteindelijk bij de Siq: een nauwe spleet maar daarna sta je direct voor de schatkamer. Zes uur lang lopen, lopen, lopen (ongeveer 15 km op geaccidenteerd terrein) en foto's schieten. Huizen, graftombes: de schatkamer en het klooster slaan alles. Ik heb zelfs de videocamera meegenomen. Leeuwen in Afrika en Pandaberen in China staan er nog op, want in twee jaar is het me nog steeds niet gelukt de beelden naar de computer te transporteren: dat gaat veranderen. Deskundige hulp heb ik ook al deze reis ontmoet.

Ik heb alleen geen voeten meer over! De knieen hebben zich bij de 820 steile treden omhoog naar het klooster goed gehouden (looptijd 36 en 25 seconden), en dan nog 10 minuten klauteren naar het Viewpoint, maar de blaren bloeien welig. Kan ik ook die blarenpleisters die al jaren in de verbanddoos zitten eens proberen (dank je Joli).

Onderweg nog wat souvenirs gescoord. Voor : " allemachtig prachtig en kijken niet kopen" blijf ik niet meer staan, maar als een bedouinenmeisjes accentloos zegt; " goedkoper dan bij de Hema", ga ik toch door de knieen.

De rest van de groep ligt, zit, staat nu in de hammam, ik bereid me op deze wijze voor op het eten bij een Bedouinenfamilie vanavond. We eten: " upside down" . Ben benieuwd of de kok soms de Kamasutra leest.

De familie woonde tot 20 jaar geleden in de grotten van Petra maar alle Bedouinen zijn door de regering naar woninkjes verplaatst. 3 Kamerflatjes, maar inmiddels zijn deze uitgebouwd tot redelijke villa's. Binnenkort moeten we ze weer verhuizen, want de nieuwbouwwijk is vanaf Petra te zien.

Ik heb me vergist. Upside down, magluba, is een eenpansgerecht (aanelkaar: dank je groot dictee der Nederlandse taal) rijst gekookt in kippenbouillon in een soort kleine wastobbe, waarin ook groenten zijn meegekookt. Als het vocht verdampt is, wordt het geheel omgekeerd en op en schotel geserveerd, vandaar de naam. De maaltijd is vooral vullend - de kok heette waarschijnlijk Ali Bastine- maar eten in een Bedouinenhuiskamer is apart.

Morgen nog meer naar het zuiden verder de woestijn in naar Wadi Rum, waar we Kerstavond vieren. In tegenstelling tot hetgeen de naam doet vermoeden is ook daar geen drank te krijgen. Een flesje wijn ligt echter al in mijn koffer op kamertemperatuur te komen. We beginnen bij de seven pillars of wisdom en duiken daarna de woestijn in in aftandse jeeps. Starten doe je door de contactdraadjes tegen elkaar te houden; een mooie zonsonderggang vanaf de heuvels. Rood overheerst, maar toch heel wat anders dan een red light district. Slapen in een tent, midden in de woestijn, is een belevenis. Probeer maar eens zonder lenzen midden in de nacht het toilet te vinden. Probleem is dat je de ritsen van de tenten alleen van buitenaf kan openen. Je moet amateurgynecoloog zijn om dat van binnen uit te presteren.

Tot onze verrassing blijkt er bij het kampvuur toch bier, wijn en arak geschonken te worden. 's Morgens verzamelen we handtekeningen voor het Guiness Book of Records: onze jordaanse gids heeft alle bestaande decibelsnurkrecords met vlag en wimpel overtroffen. Op de kameel terug naar de bus onder het zingen van de traditional: " can I get there by camelride" .

Daarna zakken we af naar Akkaba aan de Rode Zee. Eilat ligt aan de overkant. Slechts het koninklijk paleis en 3 kilometer scheiden Israel en Jordanie hier. Snorkelen, zwemmen en strand zullen het einde van deze " winterstop" vormen. Het boottochtje valt wat tegen. Het meeste koraal is dood en de wind maakt het liggen op het strand er ook niet prettiger op. De barbecue is kort samen te vatten. Onder verwijzing naar het motto van de taxfree-shops op Schiphol:" see, buy, fly" is het hier : " see, eat, flies".

Akkaba is toeristisch en vooral de verse broodjes zijn fantastisch; hartig (mier)zoet en het kost helemaal niets. Ik tref er ook wat jeugdsentiment aan: knipperbollen bij de zebra's. Do you remember?

De reis afgesloten met een bezoek aan het strand van het uiterst sjieke Mowenpickhotel, inclusief 3 zwembaden. Er is slechts een publiek strand. In tegenstelling tot in Nederland geen broekjes maar boerka's in de branding: 's lands (on)wijs, ' s lands eer.

Daarna the Jordan Experience: in een bioscoopzaal op bewegende stoelen een vlucht over Jordanie. Amman, Jerrash, Dana, Wadi Rum en Petra, we zien het allemaal passeren. Een echt leuke afsluiting.