FLIES AWAY, HERE COMES THE RAIN

Sorry Mates, I'm in the Outback. Boven Melbourne, Sydney en Adelaide ligt een gebergte: the Great Dividing Range. Al het land daarboven is the Outback, dunbevolkt, voor een deel woestijnen: geen internet op onze kampeersites en vrijwel nergens bereik voor de mobi.

We rijden vrijwel de hele Stuart Highway van Adelaide naar Darwin, met wat uitstapjes en een stukje trein tussendoor. We volgen het spoor van Stuart tijdens zijn expedities om een telegraafverbinding tussen zuid en noord aan te leggen, die later via Java Australie met Engeland verbond.

Naar The Flinders Ranges. Nu butterflies zijn er wel, maar vooral vliegen. Ik ben blij met mijn vliegennet. Moet wel aan het liedje " Lelijk" van de Reigahs denken: Je moet eerst een boerkah kaupuh, voordat ik naas je gaat laupuh! Ook makkelijk voor de foto's: nooit je ogen dicht of een gekke bek als de fotograaf afdrukt.

Zonder vliegennetje ben je net zo'n Oxfam-Novib reclame met zielige kindertjes met vliegen om hun mond in Afrika. Bedoeld om vooral te schokken voor de topsalarissen van de directeuren: ver boven de Rutte-norm.

We lopen de Warrens Gorge en bezoeken de Aboriginaltekeningen in de Kanyaka Caves. Aardig maar niet spectaco. Vanwege de hevige regenval slapen we niet in tenten , maar in een voormailge molen. Dat wordt voor de eerste (en niet de laatste) keer kamers delen.

De volgende dag door naar Wilpena Pounds. Weer een hike maar nu 8 km. We bouwen het op. We zien onderwegt de eerste roadtrains. Vrachtwagencombinaties soms wel 3 x zo lang als in Nederland, maximaal 54 meter lang. Snelheid 100km, remweg.......................?

We maken ons niet meer druk over skippies en wombats. We weten nu dat ze andere openingstijden hebben dan wij. Slapen in een tentje, zelf opzetten, koken en afwassen in de kokende hitte (ook 's nachts). De dapperen slapen in swags, een soort veredelde slaapzak. Na de verhalen over gifige spinnen en slangen en dingos die 's nachts aan je tenen knabbelen, kies ik toch maar voor de hete tent.Ik ben blij met mijn Hillfigerpetje (dank je Joli), die voorkomt ernstige brandwonden.

Ik had al verteld dat onze chauffeuse Bee uit Nieuw Zeeland kwam. Mannelijk type en zo bot als maar kan. Alles is volgens haar " awesome" en als wij het niet " awesome" genoeg vinden, wordt ze " awesome" saggerijnig. Wat ons fricking awesome weinig interesseert! Onze eigen A-Bee-riginal.

Een tip als je van plan bent veel te reizen. Ga eerst naar Australie. Het is een mooi land, maar lang zo mooi niet als bijvoorbeeld Zuid-Afrika of zelfs de zuidelijke staten in de VS.
Nog beter: vlieg gelijk van Melbourne naar Alice Springs.

Door naar Coober Pedy. Via het zoutmeer Lake Hart: mooier dan Death Valley! Coober is een aangename verrassing. Meer dan 75% van de opalen in de hele wereld wordt hier in de brandende hitte gedolven. Een ding staat als een opaal boven water: ze zien hier niet goedkoper! Vanwege de hitte kiezen de bewoners ervoor om grotendeels onder de grond on grotten te wonen. Huizen, kerk, hotels: alles is onder de grond. Als je een nieuw huis wil, zoek je gaan aannemer maar dynamiet. Wij slapen ook in caves; aangenaam met een constante temperatuur van 24 graden.

Onze bus is er een voor 20 personen en we zijn met 20 man. De bus is dus te klein ,omdat er ook geen plaats is om de handbagage kwijt te kunnen. Er zijn dus goede plaatsen en minder goede. Dit leidt tot " handdoekjes leggen" in de morgen en regelmatig kleine ruzietjes. Holland op zijn smalst. De bus is zo klein dat als ik iets in mijn linkerlens krijg, ik twee mensen knock out moet slaan voordat ik de pijnlijke lens kan verwijderen.

Nadat de volgende morgen blijkt dat er kleding van de waslijn is gestolen, bezoeken we Coobers Lenie 't Hart. Een opvangcentrum voor kangaroeweesjes. Het ziet er allemaal erg lief uit. In ieder geval goed werk en dan mag dat poseren met dat kangaroebabietje voor mij wel, mits er een donatie in het blikje gaat.

Door naar Kings Canyon. De kampeertereinen zijn hier op zich allemaal prima. Barbecues, kitchens, licht, schone douches en toiletten. Je hoeft niet meer met een rolletje over de camping te lopen, maar waarom moet de wc-rol altijd zo opgehangen worden dat je met een hernia het toilet afkomt?

We zien onderweg nu ook wilde kamelen en paarden. Die kamelen zullen we de volgende dagen nog veel meer tegenkomen, maar dan in de vorm van burgers of sausages: niet te nassen! We passeren de Dingofence die over een enorme lengte het vee tegen de wilde honden moet beschermen.

Prima schermpje: geen dingo gezien de hele vakantie!

We naderen Ayers Rock of Uluru zoals ze hier zeggen. Animositeit in de bus: daar is ie! Camera's uit de tassen. Jammer het is de " Fooleru" (Mount Connor) een andere monoliet. We leren dat Uluru een ronde top heeft. Die is voor het inkoppen: Reclamejongens: grijp je kans!

Zonsondergang met champagne en zonsopgang met water bij Uluru. Schitterend. We lopen er helemaal omheen, 10,2 km. Geen Via Gladiola voor ons, wel pijnlijke voeten.

Op naar Alice Springs waar we na 65oo km tussen de wielen de Ghan naar Katherine zullen pakken. The Ghan afgeleid van Afghan Express: vroeger vond de reis met kamelen plaats. 16 Uur lang zitten we in gerieflijke stoelen voor een deel in Morpheus armen. Vanwege de australische Arbo-eisen mogen de tassen niet meer dan 20 kilo wegen. De mijne weegt 23 kilo. Wat krijg ik om een deel in over te pakken? De enige echte "turkentas"; de rest van de vakantie goed voor de vuile was.

Tot nu toe hebben we het redelijk droog gehouden, maar bij aankomst is alles zeiknat. Wie gaat er dan ook in de regentijd (moesson) naar Australie? In Queensland waar we de reis zullen eindigen, nemen de overstromingen zelfs catastrophale vormen aan, maar Australie is zo groot dat dat gedeelte 800 kilometer van Cairns verwijderd is. Aan de hitte waren we inmiddels gewend, maar hier is het stickey heat; vochtig. Na 10 minuten lopen kun je zonder problemen meedoen aan een Mister Wet T-shirt contest. En hier zijn niet net als in Vietnam om de 100 meter winkels waar je voor 2,5 euro een nieuw T-shirt koopt.

Weer een nacht in de tent, maar ik ben het zat. Alles nat, geen licht, laat aankomen, vroeg weg. Vooral het bij donker aankomen en ook weer bij donker vertrekken irriteert me. Geen tijd voor een drankje of een gezellig praten. Hoe krijg ik mijn lenzen veilig in en uit met een knijpkat? Kamperen, creperen zal je bedoelen! Voor de liefhebbers, maar niet voor mij.

Ik besluit dan ook dat dit mijn laatse verre reis wordt. Ik kan niet meer de motivatie opbrengen om zo lang zo ver van huis te zien, terwijl ik eigenlijk niet veel nieuws meer zie. Machu Pichu en Japan, jammer dan. Er is dichter bij huis ook nog veel moois te zien.

Inmiddels is kerst voorbij. We hadden op de camping geen drank en ook geen kerstmaal, dus sobertjes. Alleen onze chauffeuse liep twee dagen in een kerstmanpakje rond: awesome, wicked, massive!

Door naar Cooinda in het Kakadu National Park. 's Morgens een deja vue. Om half vijf op voor een boottochtje, krokodillen spotten. Vergeet het maar: nakka, niente, nada. In de Hofvijver in Denhaag zie je nog meer verschillende beesten. Een soortgelijke ervaring had ik ook in India.

Gisteren een boottochtje door Katherines Gorge en nog een mooie wandeling langs Aboriginaltekeningen gemaakt: the Angbangbang (nee niet: gangbang) gallery. De mooiste rotstekeningen die ik ooit gezien heb. Dan naar Darwin. Wat heerlijk om weer in een hotel te slapen. te douchen, de vuile was te doen. Met twee anderen verwen ik mezelf 's avonds op een surf en turf en twee flessen Chardonnay.

Sorry, maar als je een paar aboriginals gezien hebt, begrijp je wel waar Darwins theorieen over het ontstaan van de mensheid vandaan komen. Die moeten nog een tijdje doorevolueren.

Vanmorgen naar de Stokes Hill Wharf gelopen. Herontwikkeld net als in Sydney en Melbourne, maar anders. Hier is alleen het eind van de pier veranderd in een grote food counter. Moet je bij Victoria Market in Melbourne niet na 2 uur komen. Hier moet je er voor 12 uur niet zijn. Alles is nog dicht. We zitten hier trouwens ook in the " Sucker Season" . Wie komt hier nu in de regentijd? Ik vraag met soms af of ik bij Djoser of bij Looser heb geboekt.

Met het vliegtuig in ruim 2 uur naar Cairns. Het is oudejaarsdag. Zwemmen doe je hier niet in zee, maar in een mooi aangelegd zwembad aan de esplanada. Zeewatertemperatuur is trouwens 23 graden en vooral de marine stingers (kwallen) maken het onmogelijk te zwemmen,

De hechtheid van de groep is zo groot dat mijn roommate en ik 's avonds alleen iets leuk moeten vinden. Geen idee waar de rest zit. We belanden bij P.J. O Brien; prima Ierse pub met geloof het of niet een maaltijd met bier voor 10 dollar. Prima muziek op de teevee. Naast Nickelback en Snow Patrol " scoor" ik nieuwe groepen als Grim Spoon en Powder Finger. Opzoeken in Nederland. Helaas valt de stroom uit en die is een uur later nog steeds niet terug. Wat een ramp voor de eigenaar! Gelukkig heeft hij zijn geld al binnen van de kroegentocht die hij ook had georganiseerd. Voor 60 dollar ongelimiteerd drinken en een maaltijd. Iets teveel booze voor mij.

Prima live muziek aan de Esplanada: the Black Sorrows, een oude rockres coverband. Ze spelen tot midnight en daarna een spetterend vuurwerk. Tussen de regenspetters door overigens.

Het regent nieuwjaarsdag ook en alles is dicht, dus maar een dagje hangen.

De volgende dag met een nog kleinere bus naar de Daintree Forrest, een miljoenenjaren oud regenwoud. Ik heb het idee dat de bus is overgehouden van de paralympics voor het vervoer van de amputees: de zwemmers zonder benen. We bezoeken eerst de Mossman Gorge via een volledig aangelegd verhoogd voetpad. Too easy: hier is zelfs een bordje "geboden toegang"op zijn plaats. Wel zien we iets bijzonders. De lizzard die model heeft gestaan voor Stehen Spielbergs dinosaurissen in jurrasic park: de Boyd Forrest Dragon.( In deze regenwouden is trouwens oook de inspiratie opgedaan voor de lianen in Avatar. Daarna weer een boottochtje en l'histoire se repete. Crocodiles guaranteed, maar niet voor ons. Langs de baai waar Steve Irwin door een stingray gedood is, bereiken we Cape Tribulation. De enige plek ter wereld waar oerregenwouden en de Great Barries Reef elkaar ontmoeten. Als doorgewinterde speurders bespeuren we twee parende peppermint stick insects: Cape Copulation?

De laatste dag met de boot naar het Great Barrier Reef en we boffen met het weer. Schitterend: het mooiste (levende) dat ik ooit gezien heb. Adembenemend zelfs met een snorkel op. Wel moeten we vanwege de stingers een anti-kwallenpak aan. langs de hele kust van Queensland mag deze maanden vanwege die dodelijke kwallen niet gezwommen worden. Een Steve is genoeg!

De koek is op. Ongewild doen we aan ramptoerisme. Het dorpje Rockhampton is dagelijks in het nieuws. Volledig onder water en de burgemeester geeft een paar keer per dag de waterstanden door. Nu 9,5 meter boven normaal. Evacuatie, stroom afgesloten, onbereikbaar.

We vliegen vanuit Cairnes naar Brisbane er pal overheen en daarna lekker onlgisch dezelfde weg terug op weg naar Hong Kong. In totaal bijna een volledig dag onderweg. Ik vlieg trouwens voor het eerst met panties aan. Na lange vluchten heb ik altijd last van mijn kuiten, maar nu met steunkousen niet. Volgende keer misschien pumps in plaats van bergschoenen proberen?

Via China, Mongolie en Scandinavie bovenlangs terug naar Amsterdam. De sneeuw is weg en van 35 graden naar min 1. Het zit er op. Australie is een mooi land, maar ik had er veel meer van verwacht. Dat kan dus ook aan mij liggen. In ieder geval heb ik niet het idee van value for money. Voor veel minder krijg je in Azie en Zuid-Amerika meer te zien en de kosten van levensonderhoud zijn daar ook veel lager.

Mijn laatste grote verre reis dus. In bijna 10 jaar heb ik veel gezien, maar de volgende reisverslagen zullen waarschijnlijk over de Wieringerwaard en de Peel gaan.

Howzat?