The good, debat and the ugly

 

 

 

Een week voor de verkiezingen. Ik maak me gereed voor mijn reis naar Peru en Bolivia. Je wordt doodgegooid met televisiedebatten; je ziet door de batten het bos niet meer. De drie hoofdrolspelers: the good, debat and the ugly: Rutte, Roemer en Samson. Ik heb nog net tijd om te stemmen en dan naar Schiphol, op naar Lima, de enige plek op zeenivo die ik de komende weken bezoek, De rest ligt boven de 3000 en 4000 meter.

De munteenheid is geen halve maar hele soles. Toepasselijk na al die debatten.

Ook hier het toiletpapier in de prullenbak. Ik verbaas er altijd over dat in Europa het w.c.-papier zo hangt, dat je er een hernia van oploopt en hier de prullenbakken in Madurodam lijken te zijn  gekocht.

In Lima net tijd voor een kleine stadswandeling. Changing of the guards: dat wordt fotoshoppen om het hek ervoor weg te krijgen. Een bezoek aan het museum voor (or)gastronomie gaat niet door. Teveel te doen, dus daar zijn we niet mee klaargekomen. Inca-cola geproefd: jakkes; kauwgomballendrankje.

Wel nog even tijd voor een ritje naar het kruis 450 meter boven de stad. Net als bij de Via Dolorosa passeren we door de favela's 14 stations die ons aan het lijden van Christus herinneren. Er is boven ook een museumpje: alleen een halve zool betaalt de 1,5 soles die het kost.

's Avonds hoog eten met uitzicht op zee, wist niet dat ook daar gesurfd wordt. Surfen wordt trouwens toch een favoriete bezigheid de komender weken: van WIFI naar WIFI.

En de volgende dag doorvliegen naar Bolivia: Santa Cruz. Om half tien 's morgens maar een het traditionele drankje , een pisco sour, scoren: heftig!

.Inmiddels is bekend dat op het laatste moment veel PVV-stemmers toch VVD hebben gestemd, om te vookomern dat Czaar Diederik aan de macht komt. Dat wordt dus een VVD-PVDA kabinet. Dag Jan-Kees, Ronald Plassterk heeft zijn trainingspak al half uit.

Toepasselijk dat ik me in Believia bevind: politicians make more promises than they can live up to.
Bolivia, trouwens het armste land van Zuid-Amerika. Echt spotgoedkoop!

En weer doorvliegen naar Sucre. Gaat de vakantie dan eindelijk beginnen? Ik ben nog langer onderweg dan naar Australie.We komen aan in feestgedruis. Het feest van de maagd van Guadeloupe. Dat moet wel een heel loupezuivere maagd zijn geweest: 12 uur lang een parade van blazers, dansers en danseressen; een file van 15 km door de stad!.

Een reisgenoot heeft zijn I-pad in het vliegtuig laten liggen. Aangifte doen bij de politie duurt 2 dagen en aan het eind moet je op eigen kosten buiten de poort een fotokopie ervan laten maken om de politiedossiers te completeren.

Tijdens het wachten de plaatselijke markt bezocht. Naar later blijkt een foute beslissing, want de empanada's die ik daar koop blijkt Montezuma's Revenge te bevatten.

Ziek dus: 3 dagen bouillon en biscuitjes. Onlogisch trouwens dat een "stopmiddel" loperamide heet?

Ik dacht dat een banjo alleen een muziekinstumewnt was, maar hier zijn het toiletten, waar trouwens veel a-tonale muziek wordt geproduceerd. Ligt het aan het eten of aan de hoogte/luchtdruk?

Her eerste uitje is naar de weekmarkt in Tarabuco. Daar schaffen we onze eerste cocabladen aan; dat wordt pruimen. Kilo's worden er door de inwoners verslonden. Op de terugweg nog even het klooster Recolata bezocht.

Mijn kleren ruiken inmiddels heerlijk. De op Schiphol aangeschafte CK1 is in mijn toilettas leeggelopen tijdens het ttansport, dan maar geen aftershave. Mijn gezicht gaat toch elke dag stevig in factor 30.

Helaas moeten we afscheid nemen van een echtpaar, waarvan de man aan hoogteziekte lijdt.

Door naar de mijnwerkersstad Potosi, we zitten nu op 4000 meter. Met Lhasa (Tibet) de hoogste stad ter wereld met meer dan 100.000 inwoners.

Tot nu toe vond ik India het smerigste land ter wereld, maar dit slaat alles. Auto's die door milieu-eisen in Azie niet meer mogen worden gebruikt, worden hier gedumpt. Omdat door de hoogte de brandstof niet volledig verbrandt, is het alsof je constant aan een uitlaat hangt.

Ademnood: was dat niet een hitje van Roos, Jessica en ................?

Trouwens door de hoogte duurt een zachtgekookt eitje hier tien minuten.

Toch maar hoogteziektepillen gekocht en 2 dagen ingenomen.

Een bezoek aan de mijnen in de berg Cerro Rico: heel interessant. De mijnbouw vindt via cooperaties plaats. Tot 450 meter diep onder de slechtste omstandigheden. Mijnwerkers worden niet ouder dan 45. De staat wil de mijnen nationaliseren, maar daar voelen de mijn werkers niets voor. Later meer daarover. We kauwen weer cocablaadjes en houden een staaf dynamiet in de hand. Alles op straat te koop.