LET IT BE-JING

Let it Be-jing. Don’t let me be misunderstood: China is not my country. Bangkok, Delhi, Cairo. Viezigheid, drukte, chaos maar vooral sfeer. Niets van dat in de grote steden in China. Wolkenkrabbers, schone straten, 6 baans wegen en alleen spiksplinternieuwe auto’s, het is net of je down town in Amerika rijdt.

Bejing 18 miljoen inwoners en net zo groot als Belgie. Eerst tijdens de culturele revolutie en nu voor de komende Olympische Spelen is/wordt alles gerooid wat op armoede lijkt. De traditionele Hu-Tongs (volkswijken): weg of achter muurtjes of planten verborgen. Wij hebben een Kut Tong bezocht. De specie was nog nat, maar dit soort ervaringen heb je wel meer als de gids een uniek bezoek aan echte autochtonen belooft. Meer Volendam en marken.

Slechts enkele historische plekjes zijn bewaard gebleven, maar die zijn dan ook de moeite waard. Het Plein van de Hemelse Vrede met de Verborgen Stad. Ik dacht er een t-shirt te kunnen kopen met de tekst: I survived crossing this square, maar zover gaat de Chinese humor niet. Het plein doet me denken aan de Plaza de Revolution in Havanna. Gemaakt om, al dan niet verplicht, adhesie te betuigen aan de heerser. De stad BLEEF trouwens voor mij verboden, want rijen die aan de Efteling doen denken zijn aan mij niet besteed.

Benzinedamp en luchtvervuiling overal. Als Rasmussen en Vinoukorov hier wielrennen wordt gegarandeerd een te hoog benzeen gehalte in hun bloed gemeten.

Het Olympisch stadion is wel een juweeltje van architectuur. Een soort opengewerkte geschulpte roestvrij stalen constructie, heel apart.

Ik heb er deze keer geen stokje voor gestoken: ik eet met stokjes. Niets na 5 minuten toch om mes en vork vragen, doorstumperen en het gaat nu aardig.

De Temple of Heaven waar ’s morgens tientallen bejaarde Chinezen sporten op door de staat beschikbaar gestelde toestellen. Misschien en alternatieve taakstraf voor Karl Noten om wat meer structuur in de bewegingen van deze bejaarden te krijgen?

De Chinese Muur, wat een werk is dat geweest, trouwens knap stijl. Ik vraag me af of snelle troepenbewegingen daar mogelijk waren.

Alles maken ze na in China en goed, behalve..... w.c.-papier! Het scheurt niet, je zit er of gelijk doorheen of je kan er een tafel mee gladschuren. Hallo, wakker worden: kom ff hier kijken hoe het moet.

Met de trein naar Xi’An. Helaas had Su Sie Daal een auto op een spoorweg geparkeerd, waardoor de sneltrein in plaats van geen enkele stop er vele moest maken. 6 uur vertraging: brood, water en bier op in de trein. Hier zouden we zo snel mogelijk de sneltrein weer op schema zien te krijgen, in China krijgen de boemels voorrang. In ieder geval konden we nog een paar uur van de gezelligheid in de binnenstad genieten. Vooral in de Moslim wijk. Een biertje? Helaas, ik had het kunnen weten; niet hier.

Een schitterend gezicht trouwens het Terra Cotta leger, en drie kwart ligt nog onder de grond.

Door naar Chengdu. Leuke beestjes die reuze panda’s. Gelijk het enige dat op mijn videocamera staat: oplader vergeten mee te nemen.

Resumerend. Wat er nog overeind is gebleven is schitterend, schone straten, luchtvervuiling en aardige mensen. Of ze nog enige woorden engels zullen leren in de korte periode tot de spelen valt te betwijfelen.

Nog twee tips.

Ga naar de kapper in Nederland. In China zijn kapsalons verkapte bordelen, waar de eerste vraag is: with or without happy ending. Niet knippen en scheren, maar knippen en wippen. Don’t worry: ik was al naar de kapper geweest.

Voor Jantje Ongeduld gaat het allemaal wat langzaam in China. Kreten als vamos, djallan en go helpen niet. Vooral het laatste niet, want go is het Chinese woord voor hond.

Wordt vervolgd:

neem je eigen mok mee voor onderweg: met Mepal naar Nepal
hoge nood onderweg: niet pupa achter de stupa!