KRIJG DE CARIPE

We zitten in Caripe. Of all places in nowhereland. Door een logistiek foutje van de plaatselijke gids, de grot waarin de vetvogels zitten is al een half jaar op maandag dicht en wij zijn er dus op maandag, hebben we een dag vrij. Geen fuck te beleven hier! We zijn in een grafstemming maar hoe toepasselijk: ons hotel ligt tegenover de plaatselijke begrafenisondernemer

Gelukkig doen we er 4 uur over om op ruime afstand van ons hotel een lavanderia (wasserij) te vinden en scoren en passant op de heen en terugweg de alom geroemde aardbeien met slagroom. Strawberry fields forever.

Overigens wel de enige plaats waar we in een goed restaurant ontbijt, lunch en avondeten konden nuttigen. Complimentos. De enige vetvogel die we de volgende dag echt goed kunnen zien, is opgezet in een museum.

Op naar Santa Fe aan de Caribische kust. Onze reisleidster heeft ons gewaarschuwd dat het daar wel erg basic is. Na wat wij hebben meegemaakt, kunnen we ons niet voorstellen dat we zullen schrikken, maar we hebben ons vergist.

We stoppen op een soort Pet Sematary, bedankt voor de inspiratie Stephen King, in een doordringende vis- (of is het pis)lucht met allemaal creeps om ons heen. Alle horloges, zelfs de goedkope, worden onmiddelijk afgestaan en van schrik stapt niemand uit.

We hebben vanuit Caripe trouwens via Internet bij Koning Dwergaap ons ongenoegen geuit over de afwijkingen in het programma, niet nakomen van afspraken en gebrekkige accomodaties.

Dit hotel slaat alles. OK, koud water zijn we gewend. Zelfs geen miniscuul zeepje in de badkamer, dat kan, maar de kamers lijken op terrraria in Artis: drie gestorte wanden met een glasplaat ervoor.

En de muggen hebben ook hier de trainingspakjes uit. De jeuk is ondragelijk. Ik loop al dagen met een flesje azijn op zak om die te bestrijden. Leuk als zo'n flesje in je tas en op je bed leegloopt. De muggenbulten voelen aan als blauwe plekken. Volgende keer deet factor 100 mee! Veel andere dates zal ik toch niet hebben.

Ook in Santa Fe is nakka, niente, niets te beleven. Het lijkt me verstandig dat Koning Aap behalve de kennelijk al beschikbare jurist en gelikte tekstschrijver ook een psycholoog in dienst neemt. Aan het eind van je vakantie wil je toch pieken? Een piepklein strandje en restaurants die bij voorkeur om 9 uur sluiten. Om 12 uur is het bier al op en word je verzocht je eigen biertje in de supermercado te gaan halen. Gelukkig hoeven ze hier geen bedrijfsplannen te schrijven!

Ik besluit de volgende dag mee te gaan op sardinesvangst. Een unieke ervaring in meerdere opzichten. Door een samenspel van de plaatselijke vissers worden ze in een baai gedreven en daarna wordt de ruimte steeds verkleind. Zo vangt men gemakkelijk 50 ton per dag! Alleen het inladen van de vis in de bootjes -storten maar- duurt lang en de bootjes liggen in een file te wachten.

De onze was nummer 8 en na 5 uur (!) wachten, waarin 4 boten volgeladen zijn, kwam er een telefoontje van de wal dat er maar twee koelwagens waren gearriveerd dus de anderen konden onverrichterzake naar huis. Niets te doen en alle was nog schoon dus zoeken naar een wasserij heeft geen zin..

We eindigen in stijl. Huren een bootje, spotten dolfijnen en eindigen op Isla Arapa. Idyllisch een wit stand, snorkelen en leguanen die in grote aantallen op de bananenschillen afkomen. Twee leguanen besluiten wat aan het nageslacht te doen en wij scoren een plaatselijk visje (Cabana, Sierra) in het restaurant waar de serveerster zo dik is, dat het ons niet verstandig lijkt dat ze op een van de barkrukken gaat zitten. In ieder geval natellen 's avonds.

Eind goed, al goed.

De volgende dag om half vijf op, want er worden files richting Caracas verwacht. Die zijn er niet dus worden we 7 (!) uur voor vertrek op de luchthaven afgeleverd, gezellie maar we zijn inmiddels een hoop gewend.

Venezuela vaarwel, ondanks alles een topvakantie: snorkelen, paardrijden, varen, wandelen, klimmen, fietsen. Schitterende afwisselende landschappen en veel bijzondere dieren. We hebben allemaal enorm genoten. Het -al dan niet schriftelijk via deze log- zeuren heeft alleen maar bijgedragen aan de feestvreugde. Wel zijn we erg benieuwd naar de ervaringen van de volgende groep, die een groot aantal krasse knarren zal bevatten. Benieuwd hoe die de rustieke posadas zullen ervaren.

Jongens allemaal bedankt voor drie toppie weken! Hasta!