FLIES AWAY, HERE COMES THE RAIN

Sorry Mates, I'm in the Outback. Boven Melbourne, Sydney en Adelaide ligt een gebergte: the Great Dividing Range. Al het land daarboven is the Outback, dunbevolkt, voor een deel woestijnen: geen internet op onze kampeersites en vrijwel nergens bereik voor de mobi.

We rijden vrijwel de hele Stuart Highway van Adelaide naar Darwin, met wat uitstapjes en een stukje trein tussendoor. We volgen het spoor van Stuart tijdens zijn expedities om een telegraafverbinding tussen zuid en noord aan te leggen, die later via Java Australie met Engeland verbond.

Naar The Flinders Ranges. Nu butterflies zijn er wel, maar vooral vliegen. Ik ben blij met mijn vliegennet. Moet wel aan het liedje " Lelijk" van de Reigahs denken: Je moet eerst een boerkah kaupuh, voordat ik naas je gaat laupuh! Ook makkelijk voor de foto's: nooit je ogen dicht of een gekke bek als de fotograaf afdrukt.

Zonder vliegennetje ben je net zo'n Oxfam-Novib reclame met zielige kindertjes met vliegen om hun mond in Afrika. Bedoeld om vooral te schokken voor de topsalarissen van de directeuren: ver boven de Rutte-norm.

We lopen de Warrens Gorge en bezoeken de Aboriginaltekeningen in de Kanyaka Caves. Aardig maar niet spectaco. Vanwege de hevige regenval slapen we niet in tenten , maar in een voormailge molen. Dat wordt voor de eerste (en niet de laatste) keer kamers delen.

De volgende dag door naar Wilpena Pounds. Weer een hike maar nu 8 km. We bouwen het op. We zien onderwegt de eerste roadtrains. Vrachtwagencombinaties soms wel 3 x zo lang als in Nederland, maximaal 54 meter lang. Snelheid 100km, remweg.......................?

We maken ons niet meer druk over skippies en wombats. We weten nu dat ze andere openingstijden hebben dan wij. Slapen in een tentje, zelf opzetten, koken en afwassen in de kokende hitte (ook 's nachts). De dapperen slapen in swags, een soort veredelde slaapzak. Na de verhalen over gifige spinnen en slangen en dingos die 's nachts aan je tenen knabbelen, kies ik toch maar voor de hete tent.Ik ben blij met mijn Hillfigerpetje (dank je Joli), die voorkomt ernstige brandwonden.

Ik had al verteld dat onze chauffeuse Bee uit Nieuw Zeeland kwam. Mannelijk type en zo bot als maar kan. Alles is volgens haar " awesome" en als wij het niet " awesome" genoeg vinden, wordt ze " awesome" saggerijnig. Wat ons fricking awesome weinig interesseert! Onze eigen A-Bee-riginal.

Een tip als je van plan bent veel te reizen. Ga eerst naar Australie. Het is een mooi land, maar lang zo mooi niet als bijvoorbeeld Zuid-Afrika of zelfs de zuidelijke staten in de VS.
Nog beter: vlieg gelijk van Melbourne naar Alice Springs.

Door naar Coober Pedy. Via het zoutmeer Lake Hart: mooier dan Death Valley! Coober is een aangename verrassing. Meer dan 75% van de opalen in de hele wereld wordt hier in de brandende hitte gedolven. Een ding staat als een opaal boven water: ze zien hier niet goedkoper! Vanwege de hitte kiezen de bewoners ervoor om grotendeels onder de grond on grotten te wonen. Huizen, kerk, hotels: alles is onder de grond. Als je een nieuw huis wil, zoek je gaan aannemer maar dynamiet. Wij slapen ook in caves; aangenaam met een constante temperatuur van 24 graden.

Onze bus is er een voor 20 personen en we zijn met 20 man. De bus is dus te klein ,omdat er ook geen plaats is om de handbagage kwijt te kunnen. Er zijn dus goede plaatsen en minder goede. Dit leidt tot " handdoekjes leggen" in de morgen en regelmatig kleine ruzietjes. Holland op zijn smalst. De bus is zo klein dat als ik iets in mijn linkerlens krijg, ik twee mensen knock out moet slaan voordat ik de pijnlijke lens kan verwijderen.

Nadat de volgende morgen blijkt dat er kleding van de waslijn is gestolen, bezoeken we Coobers Lenie 't Hart. Een opvangcentrum voor kangaroeweesjes. Het ziet er allemaal erg lief uit. In ieder geval goed werk en dan mag dat poseren met dat kangaroebabietje voor mij wel, mits er een donatie in het blikje gaat.

Door naar Kings Canyon. De kampeertereinen zijn hier op zich allemaal prima. Barbecues, kitchens, licht, schone douches en toiletten. Je hoeft niet meer met een rolletje over de camping te lopen, maar waarom moet de wc-rol altijd zo opgehangen worden dat je met een hernia het toilet afkomt?

We zien onderweg nu ook wilde kamelen en paarden. Die kamelen zullen we de volgende dagen nog veel meer tegenkomen, maar dan in de vorm van burgers of sausages: niet te nassen! We passeren de Dingofence die over een enorme lengte het vee tegen de wilde honden moet beschermen.

Prima schermpje: geen dingo gezien de hele vakantie!

We naderen Ayers Rock of Uluru zoals ze hier zeggen. Animositeit in de bus: daar is ie! Camera's uit de tassen. Jammer het is de " Fooleru" (Mount Connor) een andere monoliet. We leren dat Uluru een ronde top heeft. Die is voor het inkoppen: Reclamejongens: grijp je kans!

Zonsondergang met champagne en zonsopgang met water bij Uluru. Schitterend. We lopen er helemaal omheen, 10,2 km. Geen Via Gladiola voor ons, wel pijnlijke voeten.

Op naar Alice Springs waar we na 65oo km tussen de wielen de Ghan naar Katherine zullen pakken. The Ghan afgeleid van Afghan Express: vroeger vond de reis met kamelen plaats. 16 Uur lang zitten we in gerieflijke stoelen voor een deel in Morpheus armen. Vanwege de australische Arbo-eisen mogen de tassen niet meer dan 20 kilo wegen. De mijne weegt 23 kilo. Wat krijg ik om een deel in over te pakken? De enige echte "turkentas"; de rest van de vakantie goed voor de vuile was.

Tot nu toe hebben we het redelijk droog gehouden, maar bij aankomst is alles zeiknat. Wie gaat er dan ook in de regentijd (moesson) naar Australie? In Queensland waar we de reis zullen eindigen, nemen de overstromingen zelfs catastrophale vormen aan, maar Australie is zo groot dat dat gedeelte 800 kilometer van Cairns verwijderd is. Aan de hitte waren we inmiddels gewend, maar hier is het stickey heat; vochtig. Na 10 minuten lopen kun je zonder problemen meedoen aan een Mister Wet T-shirt contest. En hier zijn niet net als in Vietnam om de 100 meter winkels waar je voor 2,5 euro een nieuw T-shirt koopt.

Weer een nacht in de tent, maar ik ben het zat. Alles nat, geen licht, laat aankomen, vroeg weg. Vooral het bij donker aankomen en ook weer bij donker vertrekken irriteert me. Geen tijd voor een drankje of een gezellig praten. Hoe krijg ik mijn lenzen veilig in en uit met een knijpkat? Kamperen, creperen zal je bedoelen! Voor de liefhebbers, maar niet voor mij.

Ik besluit dan ook dat dit mijn laatse verre reis wordt. Ik kan niet meer de motivatie opbrengen om zo lang zo ver van huis te zien, terwijl ik eigenlijk niet veel nieuws meer zie. Machu Pichu en Japan, jammer dan. Er is dichter bij huis ook nog veel moois te zien.

Inmiddels is kerst voorbij. We hadden op de camping geen drank en ook geen kerstmaal, dus sobertjes. Alleen onze chauffeuse liep twee dagen in een kerstmanpakje rond: awesome, wicked, massive!

Door naar Cooinda in het Kakadu National Park. 's Morgens een deja vue. Om half vijf op voor een boottochtje, krokodillen spotten. Vergeet het maar: nakka, niente, nada. In de Hofvijver in Denhaag zie je nog meer verschillende beesten. Een soortgelijke ervaring had ik ook in India.

Gisteren een boottochtje door Katherines Gorge en nog een mooie wandeling langs Aboriginaltekeningen gemaakt: the Angbangbang (nee niet: gangbang) gallery. De mooiste rotstekeningen die ik ooit gezien heb. Dan naar Darwin. Wat heerlijk om weer in een hotel te slapen. te douchen, de vuile was te doen. Met twee anderen verwen ik mezelf 's avonds op een surf en turf en twee flessen Chardonnay.

Sorry, maar als je een paar aboriginals gezien hebt, begrijp je wel waar Darwins theorieen over het ontstaan van de mensheid vandaan komen. Die moeten nog een tijdje doorevolueren.

Vanmorgen naar de Stokes Hill Wharf gelopen. Herontwikkeld net als in Sydney en Melbourne, maar anders. Hier is alleen het eind van de pier veranderd in een grote food counter. Moet je bij Victoria Market in Melbourne niet na 2 uur komen. Hier moet je er voor 12 uur niet zijn. Alles is nog dicht. We zitten hier trouwens ook in the " Sucker Season" . Wie komt hier nu in de regentijd? Ik vraag met soms af of ik bij Djoser of bij Looser heb geboekt.

Met het vliegtuig in ruim 2 uur naar Cairns. Het is oudejaarsdag. Zwemmen doe je hier niet in zee, maar in een mooi aangelegd zwembad aan de esplanada. Zeewatertemperatuur is trouwens 23 graden en vooral de marine stingers (kwallen) maken het onmogelijk te zwemmen,

De hechtheid van de groep is zo groot dat mijn roommate en ik 's avonds alleen iets leuk moeten vinden. Geen idee waar de rest zit. We belanden bij P.J. O Brien; prima Ierse pub met geloof het of niet een maaltijd met bier voor 10 dollar. Prima muziek op de teevee. Naast Nickelback en Snow Patrol " scoor" ik nieuwe groepen als Grim Spoon en Powder Finger. Opzoeken in Nederland. Helaas valt de stroom uit en die is een uur later nog steeds niet terug. Wat een ramp voor de eigenaar! Gelukkig heeft hij zijn geld al binnen van de kroegentocht die hij ook had georganiseerd. Voor 60 dollar ongelimiteerd drinken en een maaltijd. Iets teveel booze voor mij.

Prima live muziek aan de Esplanada: the Black Sorrows, een oude rockres coverband. Ze spelen tot midnight en daarna een spetterend vuurwerk. Tussen de regenspetters door overigens.

Het regent nieuwjaarsdag ook en alles is dicht, dus maar een dagje hangen.

De volgende dag met een nog kleinere bus naar de Daintree Forrest, een miljoenenjaren oud regenwoud. Ik heb het idee dat de bus is overgehouden van de paralympics voor het vervoer van de amputees: de zwemmers zonder benen. We bezoeken eerst de Mossman Gorge via een volledig aangelegd verhoogd voetpad. Too easy: hier is zelfs een bordje "geboden toegang"op zijn plaats. Wel zien we iets bijzonders. De lizzard die model heeft gestaan voor Stehen Spielbergs dinosaurissen in jurrasic park: de Boyd Forrest Dragon.( In deze regenwouden is trouwens oook de inspiratie opgedaan voor de lianen in Avatar. Daarna weer een boottochtje en l'histoire se repete. Crocodiles guaranteed, maar niet voor ons. Langs de baai waar Steve Irwin door een stingray gedood is, bereiken we Cape Tribulation. De enige plek ter wereld waar oerregenwouden en de Great Barries Reef elkaar ontmoeten. Als doorgewinterde speurders bespeuren we twee parende peppermint stick insects: Cape Copulation?

De laatste dag met de boot naar het Great Barrier Reef en we boffen met het weer. Schitterend: het mooiste (levende) dat ik ooit gezien heb. Adembenemend zelfs met een snorkel op. Wel moeten we vanwege de stingers een anti-kwallenpak aan. langs de hele kust van Queensland mag deze maanden vanwege die dodelijke kwallen niet gezwommen worden. Een Steve is genoeg!

De koek is op. Ongewild doen we aan ramptoerisme. Het dorpje Rockhampton is dagelijks in het nieuws. Volledig onder water en de burgemeester geeft een paar keer per dag de waterstanden door. Nu 9,5 meter boven normaal. Evacuatie, stroom afgesloten, onbereikbaar.

We vliegen vanuit Cairnes naar Brisbane er pal overheen en daarna lekker onlgisch dezelfde weg terug op weg naar Hong Kong. In totaal bijna een volledig dag onderweg. Ik vlieg trouwens voor het eerst met panties aan. Na lange vluchten heb ik altijd last van mijn kuiten, maar nu met steunkousen niet. Volgende keer misschien pumps in plaats van bergschoenen proberen?

Via China, Mongolie en Scandinavie bovenlangs terug naar Amsterdam. De sneeuw is weg en van 35 graden naar min 1. Het zit er op. Australie is een mooi land, maar ik had er veel meer van verwacht. Dat kan dus ook aan mij liggen. In ieder geval heb ik niet het idee van value for money. Voor veel minder krijg je in Azie en Zuid-Amerika meer te zien en de kosten van levensonderhoud zijn daar ook veel lager.

Mijn laatste grote verre reis dus. In bijna 10 jaar heb ik veel gezien, maar de volgende reisverslagen zullen waarschijnlijk over de Wieringerwaard en de Peel gaan.

Howzat?

ADELAIDE

4 Uur 's middags in een winderig Adelaide. Hier 10, 5 uur tijdsverschil met Nederland.

En ja hoor: de kangaroes zijn gearriveerd. In Melbourne vertrokken met mooi weer, maar daarna is het slechter geworden. Via de kust richting Adelaide met een overnachting in Warranbool en in Robe.

Eerst naar Bells Beach en daarna Apollo's Beach. Mooie namen. mooie stranden met limestone rotsformaties. Geerodeerd door de invloed van wind en water.

Onderweg stoppen we bij Koala Cove. Mooie beestjes, maar wel een beetje lui. Overdag slapen ze alleen ,dus moet je mazzel hebben om ze leuk op de foto te krijgen. Het wemelt hier ook van de kakatoes en papagaaisoorten: groen, blauw, rood. Thuis ff opzoeken in de vogelalmanak.

Ondeweg meenden we in de velden een kangaroe te bespeuren: een mannetje met een bochel kan nooit zo hard lopen. De kangaroe en de emoe zitten in het wapen van Australie. Waarom? Deze beesten kunnen namelijk niet achteruitlopen en in een jonge natie wil je alleen vooruit!

De mooiste me Twelve Apostels kan ook per helicopter bewonderd worden. Ik waag me er niet aan bij windkracht 6 (?). Ook vanaf verschillende uitkijkpunten een schitterend gezicht, hoewel het er maar 8 zijn en niets met apostelen te maken hebben. Een tourist thing zullen we maar zeggen.

We slapen in Warranbool en eten in een heerlijk Aussie restaurant met live muziek. Alleen Aussies, drank zelf halen, eten aan de counter bestellen, gelijk betalen en afwachten maar. Prima wijntje erbij, prima wijntje erbij, prima wijntje erbij: dat gaat goed. De tafel naast ons is gereserveerd door een mr. van Duijnhoven; moet dus wel van hollandse afkomst zijn en dat blijkt ook. Zit in de dairy bussiness.

De volgende morgen vroeg op en voor half acht zitten we al in het natuurpark Tower Hill. En daar wemelt het van de kangaroes. Grijze, bruine, grote, kleine. het blijft een schitterend gezicht ze te zien bewegen. Ook loopt er een trots emoepaar met kleintjes rond en bij goed speuren zien we wer twee slapende koalas. Jammer dat het begint te gieten. Het is hier dan wel zomer, maar ook regenseizoen. Toch beter het huiswerk doen voor het boeken. Waarschijnlijk gaan enkele campsites niet door omdat ze niet met onze truck te bereiken zijn. Alleen een four wheel drive kan er naartoe glibberen.

Slapen in Robe na een bezoek aan de Umpherton Sinkhol. Een ingestorte leisteengrot die in de vorige eeuw tot tuin is omgetoverd. Beetje Keukenhof zullen we maar zeggen.

's Avonds een seafood platter genomen. Oesters, calamaris, king prawns en een moot vis. Weer een prima lokale chardonnay erbij, maar het consumptietempo (drie maal woordwaarde) is sterk teruggebracht. Helaas verpesten enkele graatjes het eetgenot: fileren blijft een kunst.

's Nachts een hoosbui en ook onderweg naar Adelaide alleen regen en storm. Een wandeling langs het strand wordt vanwege het weer gecancelled. Eerder in Adelaide dus, waar het (afgezien van der wind) gelukkig is opgeklaard.

Het museum van immigratie bezocht. Erg interessant. Er is ook hier in het verleden flink gediscrimineerd. De Aussies hebben niet alleen onze onzinmissie in Afghanistan overgenomen, maar ook onze rol als immigratieland. Intriest dat vorige week bij Christmas Island veel bootvluchtelingen verdronken zijn, maar wat hebben ze hier te zoeken denk ik. Irakezen, Ianiers en Koerden die het land gelet op de immigratiewetten hier nooit zullen inkomen en dus wel een heel trieste prijs betalen voor deze onderneming. Nog triester als je bedenkt, dat mensen hier geld aan verdiend moeten hebben, want zo makkelijk kom je vanuit die landen niet in Indonesie in de boot.

Australie is in de ban van the Ashes de test cricketmatch tegen Engeland in Perth. In "sack and ashes" de eerste dag want ze werden weggemept.

Net even in Chinatown geweest, maar dat viel tegen. Net als in Denhaag maar 1 straat, maar hier vooral met foodcorners en met weinig gezellige restaurantjes.

Bij jullie veel sneeuw hoor ik. Kijk uit en doe voorzichtig.

Wij gaan na nog een dagje Adelaide overmorgen the Outback in en ik weet niet hoeveel internetcafeetjes daar zijn. In ieder geval minder dan vliegen. Dat schijnt vooral in Flinders verschrikkelijk te zijn en iedereen heeft inmiddels een vliegennet gekocht. Dat belooft wat voor de foto's.

Tot ziens.

WAAR ZIJN DE KANGAROES?

Tweede poging; gisteren stopte de computer na een half uur: dag tekst.

Ik zit nu tegenover Victoria Market in Melbourne. Tip: als je gaat, ga dan voor 2 uur want nu is alles dicht.

Ik ga terug naar Sidney, tweede dag. Met de hop on hop off bus de stad door. Eerst naar Bondi Beach, the place to be. Drie keer niets! Elk strand in Nedeland is gezelliger en leuker. Via de buitenwijken naar Darling Harbour, een gerenoveerd havengebied. Die zien er in Sydney allemaal top uit. Appartementen, bedrijven, horeca. Gezellig, maar ook architectonisch de moeite waard. Langs de kade onder de Harbour Bridge naar het oudste gedeelte van de stad the Rocks. Zeker de moeite waard en dan weer op de bus terug naar het hotel.

Het hotel ligt in Kings Cross, wat 's avonds the red light district is. We stappen uit bij de El Alameinfontein, waar je precies kan zien hoever het naar Amsterdam is: 16645 kilometer. Het is happy hour dus twee bestellen een betalen. Iemand heeft zeep in de fontein gegooid, wat vooral 's avonds een aardig zeepbellen effect geeft.

We zien letterlijk een Mc Donalds naast een sexclub (Mc. Nuggets or Mc. Fuckets?) en een japans restaurant naast een sex-shop (sushi or pussy?).

De volgende dag naar de Blue Mountains. Eucalyptus- en oerbossen. We gaan op zoek naar the Three Sisters: aboriginalmeisjes die verliefd werden op jongens van een andere stam en dat mag natuurlijk niet. Om erger te voorkomen zijn ze in steen veranderd. Ik zie ze via de kabelbaan en een wandeling van een half uur. De helden in het gezelschap tijdens een drie uur durende hike. We slapen in Katumba in een jeugdherberg, in stapelbedden.

Geen zingende nichten in zwarte leren pakken die YMCA zingen; gewoon simpel, maar prima.

De volgende dag op weg naar de hoofdstad Canberra (denk eraan de klemtoon op de eerste lettergreep!). Geheel aangelegd volgens een winnend prijsontwerp. We bezoeken het parlement en het National Museum.

De gids in het parlement vertelt vol trots dat deze maal na de verkiezingen voor het eerst aan een coalitie gewerkt moest worden. What's new pussycat? Dat is gelukt: er is nu een 76 - 74 verhouding. Ik vertel maar niet dat we in Nederland een Kabinet met gedoogsteun hebben.

Ik ben nog steeds op zoek naar de eerste kangaroe. ik had het idee dat Australie een soort Apenheul zou zijn , waar ze dagelijks voor, over of tegen de auto zouden aanspringen. Niets van dat. De enige die ik tot nu toe gezien heb, lag als biefstuk op mijn bord. Misschien morgen onderweg naar Adelaide; er schijnen daar ook koala's gesignaleerd te zijn.

Na Canberra rijden we via en wijnproeverij in Milawa naar Beetchworth, de plaats waar Ned Kelly is opgepakt (ken uw klassieken!). Helaas valt de wijn tegen en dan druk ik me nog vriendelijk uit. Alleen de australische prosecco smaakt zoals je hem verwacht. De rest is te waterig naar mijn smaak. Veel kijken (proeven), maar niet kopen dus. We bevestigen onze faam.

Onderweg naar Sydney ontmoeten we de eerste regen. We hebben in Beetchworth trouwens de Djosergroep ontmoet die in het noorden gestart is. Die hebben vooral veel regen gehad, zelfs bij Ayers Rock. Overnachtingen op de camping gingen niet door omdat de campgrounds ondergelopen waren. Hopelijk hebben wij meer geluk.

Melbourne: de eeuwige concurrent van Sydney. Ook aan zee, ook met Docklands. We nemen hier een dagtrampas en verzorgen zelf onze rondrit.

Eerst naarEureka Building: het hoogste uitzichtpunt op dit continent. Binnen 1 minuut naar de 88e verdieping. Ondanks (of dankzij) de regen is het uitzicht prima.Daarna naar St. Kilda. Ook aan het strand , maar 10 keer leuker dan Bondi Beach.

's Avonds heerlijk gegeten in een maleis restaurant. Gewoon indonesies dus: rendang, kambing goulee en ajam.

Vanmorgen eerst naar de botanische tuin met een uitstapje naar de overkant van Yarra River: de tennisbanen waar binnenkort the australian open begint.

Daarna naar Albert park, waar eenmaal per jaar de Formule 1 race plaatsvindt. Daar scoren we een stuk pumpkin pie dat waarschijnlijk lunch en avondeten vandaag overbodig maakt.

Vandaar naar de Docklands. Mooi, maar naar mijn smaak te yuppy. Dat doen ze in Sydney beter!

En nu lopend terug naar het hotel, met deze tussenstop.

Morgen de Great Ocean Road richting Adelaide, met een stop bij de 12 Apostels. Aangeraden wordt ze per helicopter te bezien. Ik probeer nu al moed te verzamelen, maar weet niet of ik het doe.

Dat horen jullie de volgende keer. Adios en wel de stoep op tijd sneeuwvrij maken graag!

SID-NIE?

Half acht ' s morgens het belooft weer een warme dag te worden. In Nederland is het nu 10 uur eerder, in Mexico (hi Mark) zelfs 18 uur. Raar idee.

10 Uur vliegen naar Hong Kong (veel rugwind) en daarna nog eens 8 uur naar Sidney. Het is toch best te doen; vliegen met Cathay Pacific is geen ramp.

En dan de volgende dag Sidney verkennen. Nu platvloeten dus na een hele dag stappen. Eerst via de botanische tuin naar het Ophra House. Ja, ik zeg het goed: deze week wordt daar de Ophra Winfreyshow opgenomen. Onderweg passeren we de tijdelijke tent waar gisteravond Jack Jones optrad. Een thuisoptreden, das wat andes dan Paradiso. Te duur om ff te kijken; ik heb er in ieder geval geen 75 dollar voor over.

Alles is hier schreeuwend duur; hoge levensstandaard hier. We hebben geen reisleider, maar onze chauffeuse komt uit Nieuw Zeeland. Een kiwi dus, aangetrokken door de hoge lonen hier.

Het hotel is een soort apartementencomplex. Prima, met kitchenette. Dus naar Woolworth om boter, eitjes, beleg etc. in te slaan. Das schrikken! 6 eitjes 3,5 dollar, een fles cola 3 dollar, een zak chips idem, enzovoorts. Een handvol boodschappen voor 25 euro. En de australische dollar staat toch op ongeveer 80 eurocent. Ik mis de Aldi nu al.

Die hoge prijzen gelden voor alles, dus ook voor de tripjes, lunches etc. Gelukkig ben ik de dag voor mijn vertrek verrast met een blauwe enveloppe dat ik een flink bedrag aan belasting moet betalen voor 21 januari.

Rokers hebben het helemaal getroffen: een pakje sigaretten 17 dollar, een pakje shag 33 (!) dollar. Het geld gaat echt in rook op.

Maar een mooie stad en the Opera House en Harbour Bridge zijn inderdaad een apart gezicht. We besluiten toch maar niet om voor 150 dollar de brug te beklimmen. In het park passeren we trouwens honderden vleermuizen en een enkele papagaai of ibis.

Lopen, lopen, lopen en zo nu en dan een biertje om de dorst te lessen. Ons is trouwens aangeraden om hier minstens 2 liter water per dag te drinken. Hoe manage ik dat?

Vandaag met de hop on hop off bus, ondermeer naar Bondi Beach. Ik schijn iets gemist te hebben. O,O Gerso ken ik wel, maar hier schijnt in Nederland ook een teveeserie over te draaien. Nooit te oud om te leren.

En dan morgenvroeg naar de Blue Mountains. We rijden trouwens niet in een luxe bus, maar in een grote truck. Voor een deel zelf eten klaar maken en slapen in tentjes. Veel wandelingen in de natuur; dat belooft wat.

Een reisgenote was van plan hier te blijven, maar na de prijzen gezien te hebben, is het besluit toch maar: Sidney-Nie!

Ik ga nu een heerlijk eitje bakken en daarna kijken of er nog meer vroege vogels zijn. Ik meld me weer bij de volgende internetstop: veel sterkte in de kou daar!