KLEEDVERMAAK

Ik verliet jullie met een schietgebedje in Hoi An; nu het heeft niet geholpen. De hemelsluizen bleven openstaan: 20 uur vrijwel onafgebroken regen en echt stortbuien. Dus de straten onder water, de rivier buiten zijn oevers en de marktlieden bovenop hun kraampjes want ook daar stond het water hoog.

Gelukkig viel er genoeg te zien. Veel oude huizen en de beroemde 15e eeuwse overdekte Japanse brug. En alle Vietnamezen vissen want als het regent schijnen ze beter te bijten. Zelfs vissen formaat garnaal worden mee naar huis genomen.

Niet iedereen kon ervan genieten. Je bent jong (?) en je wilt wat, dus laat je in Vietnam door een kleermaker maatwerk maken: een avondtoiletje, een jurkje etc. Vandaag bestellen, morgen klaar. Vergeet het maar. Om 2 uur de volgende dag passen, fout, om 5 uur terugkomen. Nog ff wat verbeteren om negen uur terugkomen. Nog niet klaar: dan komt de kleermaker 's avonds naar het hotel. Er is geen groter vermaak dan kleedvermaak en er is wat vermaakt! Voor velen een "once in a life-time experience", want van de stad zie je dan niet veel.

's Middags gezellig met een engelsman in zijn bar naar muziek zitten luisteren. Ook een muziekfreak met meer dan 10.000 cd's beschikbaar en uploadbaar op de I-pod voor backpackers.

De stad hebben we trouwens omgedoopt in Pon-Cho, want die kleding werd door iedereen gedragen. Uni-sex overal: Vietnamezen, touristen geen verschil te zien. Regen kan de mensheid toch verenigen!

De volgende dag (uiteraard) weer vroeg op en via de Marble Mountains naar China Beach. De basis en het vakantie-oord voor de Amerikanen tijdens de oorlog. De hangars van de heli's staan er nog. Misschien kan iemand er, net als met de voormalige zeppelinhangars in Riga, wat mee doen, want het is toch een monument.

Over de Hui Van pas met schitterende uitzichten en kiekjes vanuit en in de oude geschutskoepels. Weinig verkeer want de Vietnamezen nemen de nieuwe tunnel eronderdoor. De wegen zijn trouwens best goed en ik verbaas me over het grote aantal rivieren die we oversteken. Maatje Rijn of IJssel dan wel dus hardstikke vruchtbaar hier.

Opnieuw aan het strand heerlijk gegeten. Oesters, bananenbladeren met daarin gestoomde kleefrijst met zeefruit en voor de liefhebbers van kauwgom calamaris.

Het eten is behalve lekker ook goedkoop. Voor 2 euro heb je een maaltijd met biertje, voor 4 euro eet je luxe. Een fles goede Australische of Chileeense wijn kost 8 euro. Sigaretten trouwens maar 90 eurocent.

Alleen de " echte" Vietnames loempia's kan je hier niet krijgen, daarvoor moet je in Nederland zijn. Hier zitten ze veelal in rijstpapier of een ondefinieerbaar deegje. Trouwens mischien een idee voor fetisjistische Vietnamezen: geen springrolls maar stringrolls? Hapt zo heerlijk weg.

In Hue was het gelukkig droog. De citadel bewonderd en de verboden purperen stad. Helaas is daar weinig van over na een last-minute Amerikaans bombardement. De Pekinggangers kunnen zich echter voorstellen hoe het eruit gezien moet hebben en de restauratie vordert. Langzaam, zoals alles hier.

De volgende dag een boottocht op de Perfumeriver. Die trip mag van mij geschrapt worden. Op een soort ponton met goedkoop ogende gefiguurzaagde drakenkoppen een uurtje varen. Behalve bier (voor achten 's ochtends !) komen de kimono's, afritsbroeken, borduurseltjes en noem maar op langs. Niets te zien. Ja, toch wel. Boten met drie dames die op een soort hometrainer op het achterdek zich het schompus trappen. De boten baggeren vanaf de rivierbodem zand op.

De Tjin Hu pagode en de Ming Mang tombe bekeken, erg mooi. Ik weet inmiddels het verschil tussen een pagode en een tempel. In een pagode worden nog diensten gehouden, een tempel is opgericht ter verering van een persoon of god.

Daarna volgens de reisbeschrijving in een comfortabele trein de 700 km naar Hanoi overbruggen, zodat je goed uitgerust aankomt.

Vergeet het maar. Naar oosterse begrippen wellicht comfortabel, maar voor ons niet. Door de smalle rails zijn de wagons niet uitgebalanceerd en je waant je in iets tussen een botsauto en een achtbaan in. En dat 13 uur lang! Onderweg een wandelende nier verloren, maar we krijgen deze ervaring nog twee maal, van en naar Sapa, dus hij vindt de weg nog wel terug.

4 Uur 's ochtends aangekomen en dan is dus alles nog dicht. De tijd overbrugd tot een ontbijtje om zeven uur en daarna allemaal gaar de bus in voor de city tour. Het eerste Ho Chi Min-puntje: de grote leider is in de remake dus zijn tombe is gesloten. De tempel der letteren is ook nog niet open op dit vroege uur, dan maar wat gebadmintond met de vele sportende Vietnamezen in het park. Ochtendgymnastiek is hier een must voor jong en oud.

Daarna naar het museum voor volkenkunde. Heel mooi met een binnen en buiten gebeuren, maar als je uitgerust bent , geniet je er ongetwijfeld meer van. Cultuurbarbaren als we zijn genieten de meesten meer van de heerlijke cappuchino met gebak in een restaurant waarin al het personeel via projecten voor kansarmen (via een opleiding) is terechtgekomen. Een prima initiatief!

Nu na een heerlijke douche achter de compu en daarna de stad in. Er is hier ontzettend veel te zien, maar daarover later.

En jullie kennen me: als ik niet zo nu en dan kanker, geniet ik niet!