SLAPPIE HAPPING, HAPPY BIRTHDAY

Van harte gefeliciteerd Majesteit! Dat u maar veel leuke kadootjes mag ontvangen en geef ons een mooi kado terug: OPZOUTEN!

Flexibel pensioen is prima, maar er zijn grenzen. Waarom lijden alle vorsten en vorstinnen aan het Victoria-syndroom en zijn ze niet weg te branden?

Kunnen we niet een deal maken met het Vaticaan dat vorsten bij hun 65e ophoepelen en nog een paar jaar Paus worden. Het mes snijdt dan aan twee kanten. Een beetje doorbloeding aan de vorstenhuiskant en eens een Paus die niet na 2 jaar zo dement als een deur is.

Het wordt ook om een andere reden tijd want nu kan Alexander alleen thuis het trainingspak uittrekken en al die oranje-kleintjes kosten toch al aardig Maxima voor de staatskas! Nu ff stoppen Alex.

Beatrix en Elisabeth: voorbeelden hoe het niet moet. Die Charles kan gelijk met pensioen als hij ooit aan de macht komt en elke dag paardrijden (Camilla) gaat toch ook vervelen. Bloody boring.

Bea, please laat onze opperstalmeester JP aankondigen dat Alex aan de bak mag.

Onze opperstalmeester van het slappe kabinet Balkenende 4; het wordt met de dag erger. Slappe hap!

Slappie happing zou ik zeggen. Veel verbaal geweld van Rouvoet en Hirsch Balzak: directe invoering van snelrecht bij happy slapping en gokspelen op internet wordt onmogelijk gemaakt. Er komt weer geen zak van terecht vanwege verwachte juridische problemen .

Dat heeft dus ook met ons rechtssysteem te maken. In de jaren 70 studeerde ik rechten in Rotterdam. Toen was al het Hulsmaniaanse recht in opmars. Sociale advocatuur (op zich prima) maar vooral een overwaardering voor de rechten van verdachten. natuurlijk: iedereen is onschuldig tot het tegendeel bewezen is, maar dat bewijzen wordt tegenwoordig aan zoveel regeltjes gebonden dat snelrecht bijna onmogelijk wordt. Het OM is als de dood voor vormfoutjes met alle bekende gevolgen van dien.

Als je zo flink brent een gehandicapte op een filmpje af te tuigen, hoor je gewoon (minimaal) paar dagen achter slot en grendel. Geen gezeur van: " het filmpje kan gemanipuleerd zijn", of "misschien is het wel uitgelokt". Alleen het filmpje plaatsen is al genoeg om even een paar daagjes in een cel na te denken hoe ver je van de pot gepleurd bent.

En als je Internet-pokeren wil verbieden, moet je nu niet gaan zeuren dat zulks juridisch niet kan. Aan me zolen! Als pedosites verboden kunnen worden, kan dat ook voor andere ongewenste aanbieders.

Toon eens een beetje ballen Balkenende!

Hillary bedankt de Golden Earring. Eindelijk een lekker muziekje om the "incoming president" aan te kondigen - When the lady smiles- blijkt in de clip Barry een non te bespringen en zie je een rood b-haatje. Tsjonge, tsjonge heftig, maar dat is in Amerika natuurlijk not done in het kwadraat. Het is alleen fijn voor de filmmaker, Dick Maas, want die zit al jaren niet meer echt in De Lift. Misschien dat Hillary dan toch maar als nieuwe tune Hold on I'm coming van man Bill kan overnemen?

When the lady smiles. Heeft u Beatrix wel eens zien lachen? Ik niet en een wat vrolijker postzegel lijkt me nu zo langzamerhand toch weo eens op zijn plaats!

plakken, plakken en scrappen

Gastcolumn van Assepoester.

Lieve lezers,

Jullie zullen mij wel voor gek verklaren, maar ik heb mijn volle USBstick laten afdrukken bij de Hema. Leuke, fijne winkel, Kayl, met aardig personeel en ze kenden je nog ook. Ze herkenden zelfs jou in mij, hoewel ik mijn haar nu ultrakort heb geknipt.
Goed ik dus afgelopen vrijdag met de USBstick naar de foto-afdeling. Er stonden 997 foto's op, die ik ALLEMAAL heb laten afdrukken. 147 euri voor de herrinneringen aan mijn op 3 augustus overleden geliefde Rene. En ooh wat hebben we die drie mooie jaren veel moois en leuks gedaan.
Maar ik kwam ook heel veel Kayleighs en Bjorns tegen en toen ben ik aan het scrappen geslagen.
Voor Rene's foto's heb ik een zwart album gekocht met zwarte bladen, maar daar kun je dus met een pen of viltstift niet op schrijven. Natuurlijk zit er in geen tekendoos of viltstiftenpak wit, dus vanmorgen (gisteren plakken en plakken) heb ik met met Ronald een marathon door Leidsenhage gelopen voor een witte gelpen, zodat er tekst en datum op de zwarte bladen naast de foto's geschreven kan worden. . Ronald had overigens een toilettas nodig, en geen enkele drogist verkocht een toilettas. Ook stom, wel make-up verkopen en geen toilettas om het ergens in te stoppen. Dat zou ik als manager van Kruidvat, Etos, Trekpleister onmiddellijk veranderen.
Dan is dat scrappen stukken eenvoudiger want overal kom je stickers en andere versierseltjes tegen om zo'n fotoboek op te leuken. Dus zowel Isis, ja die ook, als mijn lieve kindertjes krijgen een eigen scrapbook en Tsjerk en mijn moeder.
En de stokstaartjes, leeuwen, pinquins en de vele andere beesten uit de vele dierentuinen die ik met Rene bezocht hebt, komen nog wel van pas in collages.
He Kayltje wil jij contact zoeken met Tappie. Geef hem mijn nummer maar door, want mijn compu is nog steeds kaduk en dus mijn adressenbestand is niet te bereiken.
Kortom een pleidooi voor het ouderwetse papieren adresboekje met adressen en telefoonnummers. Fijn dat je weer bent gaan schrijven Kayl!!!

Liefs Assepoester

wachtwoorden

Gastcolumn van Assepoester

Lieve lezers, Wat een gedoe. Ik zit weer bij Angelo een blog te typen want ik herrinner mij nog steeds mijn wachtwoorden niet, niet van mijn weblog noch van mijn msn en internet. Dat komt omdat ik ze de laatste maanden uit veiligheidsoverwegingen veelvuldig heb gewijzigd. Geen notitie van gemaakt op een briefje verstopt op een geheim plekje. Een beetje dom Assepoester. Maar de kans is groot dat ik dat geheime plekje vast ook niet meer kon vinden.

Je zou dan zeggen maak een nieuwe account aan. Dat heb ik geprobeerd, maar dat lukt ook niet.

Waarom mag Joost weten. Maar het lukt niet, maar ik blijf het proberen. En als ik dan weer een computer heb die werkt dan geef ik alle toegangswegen hetzelfde wachtwoord.

Sorry hoor maar wat een gekloot.

Om mezelf enigzins te troosten heb ik mij suf gekocht aan boeken (Biografie Hilarie Clinten, mindmapping (lijkt mij wel nodig) en nog wat boeken over taal. Uitverkoop he!

Maar ik kon mij dat deze maand ook makkelijk veroorloven want Eneco storte een groot bedrag terug op mijn rekening. Omdat ik altijd bij Rene zat, verbruikte ik geen energie, dus de maandelijks overschrijven per termijn, was eigenlijk een spaarpot. He, eindelijk eens een meevaller. Zal dit de ommekeer zijn naar een gelukkiger bestaan. Ik hoop het wel.

Ik verdien het.

Bovendien wat ook therapeutisch werkt is weggooien. Mijn kledingvoorraad heb ik gehalveerd en mijn tijdschriften (tientallen verzameld gratis in de bieb van Monster, heb ik in de container gegooid.Heerlijk:weggooien. Zo min mogelijk troep, geeft rust in je hoofd.

Lieve vrienden de chefkok dient het eten op. Dus dit was het dan voor vandaag.vxuvv

gastcolumn van Assepoester

Lieve lezers,

Jullie zullen wel gedacht hebben? Leeft onze Assepoester nog wel? Wat is er aan de hand?

Ik schrijf deze blog bij Ronald, Angelo dus omdat met mijn computer niets meer mogelijk is. Ik word er gek van. Ik ben een week bezig geweest met resetten, virussen scannen, defragmenteren, stekkers eruit en er weer in: maar geen beweging in dat rot ding te krijgen.
Zelfs mijn geldzaken moet ik bij Angelo regelen. Maar het ergste van een niet functionerende compu is geen giechelende Kayleigh op de MSN en geen weblog kunnen bijhouden, iets wat ik normaliter met grote regelmaat doe. Een disfunctionerende compu dus. Maar dat is nog niet alles.

Bij mij thuis is het de hele maand december en de maand januari een rampenplan geweest. De wet van Murphy was volledig op mij en mijn huis van toepassing.
Het begon in december toen Angelo in Venezuela zat, maar daarover later.

Ik werd dood-en doodziek toen ik 2 weken geleden stopte met drinken. Ik wilde stoppen gewoon uit mijzelf. Geen vruchtenwijn meer maar melk. Ik was dat dagelijkse gevegeteer en gedrink in bed zo zat, dus ik dacht ik kap nu. Maar geen Librium in huis. Ik kreeg een delirium. Ik zag mensen in mijn slaapkamer die er niet waren want ik was compleet alleen thuis.Dr Romeo Ashruf heeft dat direct de volgende dag opgelost door Marjan van de verslavingskliniek te sturen met Librium op zak en een recept voor een aantal weken hoge dosissen Librium.

Ondertussen was ik bijna uitgedroogd door de vele diarree en het kotsen Vast voedsel kon ik niet meer verdragen.

Geen schone kleding meer, geen schoon beddengoed. Ik probeer een wasje te draaien: Wasmachine kapot. Gelukkig heb ik een schat van een Antilliaaanse buurvrouw die mijn was bij haar thuis heeft gewassen, de stofzuiger door mijn huis haalde en kippensoep voor mij maakte.

Toen ik weer beter was, heb ik haar als dank een authentieke bijbel en psalmenboek cadeau gegeven want ze is nogal in den Here. Vervolgens kwam er geen warm water meer uit de kraan en viel de stroom uit. Ook de TV vertoonde kuren. En toen ging mijn vaste telefoon kapot. De oude mobi van Rene kon ik niet meer gebruiken want het abonnement is opgezegd na zijn dood.
Niemand kon mij meer bereiken en ik ook niemand, dus ook geen dokter. Gelukkig lagen er twee poezenbeesten op mijn voeten, alsof ze daarmee wilden zeggen: Je blijft bij ons.

Ik ben uiteindelijk de nacht door gekomen en de volgende dag vroeg kwam Marjan met recept van Romeo. Die week knapte ik iets op EN kwam Ronald eindelijk thuis.
Hij heeft gelijk dat hij altijd met Kerst en Oud-en Nieuw in het buitenland wil zijn. Een keer waren we samen in die periode weg en zaten we in Cuba. Heerlijk.

Tijdens de kerstdagen was het dus drama en daarna kon ik naar de afkickkliniek alwaar ik Oudjaar heb gevierd. Vanaf het dak (plat dak) hadden we het beste uitzicht. Bovendien ligt de detox ook nog in een dure wijk, dus er was voor vele honderden euro's ingeslagen. Van 5 over 12 tot 2.00 uur hebben we op het dak gestaan en alleen maar fontijnen, vuurpijlen en 1000klappers gezien en gehoord. Heel bijzonder.

2 Januari was ik weer thuis (crisisopvang duurt 5 dagen) en was mij eerste gang naar de Digros voor vruchtenwijn. Het gevolg was dat ik ook de hele maand januari ziek was. Ook die periode is weer over dankzij de Librium en de goede zorgen van Angelo.
Langzaamaan kroop ik uit het dal omhoog. Ik kon weer lachen om Paul de Leeuw.
Huilen kon ik echter om de incassobrieven die in de brievenbus vielen. Ja twee maanden ziek en een kapotte compu. Gelukkig had ik ook niets meer uitgegeven dus kon ik een maand huurachterstand en Eneco onmiddellijk betalen. Nu ben ik, met een beetje hulp, weer bij met mijn financien, ze zijn op orde, net als mijn huis en de beestjes Isis en Kruspe. Ja Paps: de vissen kunnen weer naar buiten kijken!

En in de tussentijd heb ik een neefje gekregen die Angel heet spreek Angel uit alsof het om haargel gaat.

Als cadeautje voor mijzelf -omdat de knop nu echt om is: geen alcohol meer voor mij- heb ik mijn USBstick naar de Hema gebracht en kan ik voor 147 euri 1000 foto's ophalen. Die voeg ik toe aan het Rene-album en het Kayl- en Bjornalbum. En dan sluit ik het Renetijdperk af. Het was drie jaar mooi en dat blijf ik mij herinneren, maar de rouwperiode sluit ik af. Het is mooi geweest, anders wordt het nog mijn eigen dood en daar doe ik veel mensen verdriet mee.

Oja Tappie omdat ik niet bij mijn email kan komen, bel ik je very soon op en gaan we vliegtuigen spotten of iets anders leuks doen,

Liefs,

Assepoester

JEUK

Het zal me jeuken zei Joep al jaren geleden. nu: het jeukt nog steeds. Muggios gracias. Drie weken door goed getrainde Venezolaanse muggen gestoken en het jeukt nog steeds. De plekken komen zelfs opnieuw op. Nu maar hopen dat er geen malariamug bijzat, want door mijn late boeking was ik te laat om Malerone te halen.

Het jeukt trouwens nog meer in Nederland.

Slurpende ministers en deze keer geen alcohol, zoals Hans van Mierlo, Marcel van Dam en anderen plachten te doen, maar benzine. Vieze benzineverslindende dienstauto's. Bij vervanging worden schonere auto's aangeschaft. Typisch weer zo'n halve zachte Balkenende maatregel. Meteen vervangen! Goed voorbeeld doet volgen. Gerda Verburg heeft zelfs een diesel zonder roetfilter. Is dat niet die mnister met die rare grijze lok op haar voorhoofd? Teveel aan het uitlaatje geroken?

En Geert jeukt ook maar door. Hij heeft vaak gelijk, niet altijd, maar een film maken die de staatsveiligheid en Nederlandse economie in gevaar brengt, gaat zelf mij te ver. Opzouten Geert, anders hangen we jou aan dat uitlaatje van Gerda.

Vrijheid van meningsuiting, vrijheid van godsdienst. Grondrechten, maar misschien is het toch wel eens tijd om de absoluutheid ervan te herijken.

En de rechterlijke macht blijft het spoor bijster. Veroordelingen voor lidmaatschap van een criminele organisatie blijken/blijven onmogelijk. Of zijn we misschien teveel in de Amerikaanse sfeer van "hoe maak ik mijn burgers bang" terechtgekomen.

Van de burgemeestersreferenda zijn we gelukkig af na het tweede echec in korte tijd in Eindhoven dus blijven we volgens Europa een ondemocratische staat zonder gekozen burgemeester.

Europa: daar zakt je broek toch vanaf. Nu kunnen de schoolboeken weer niet gratis verschaft worden omdat de aanschaf Europees aanbesteed moet worden. Had niemand daar nu eerder aan kunnen denken en wat een onzin.

Europese richtlijnen voor kaas, tampons, haring, tandenstokers etc. Wie zit er op te wachten?

Ik krijg er alleen maar jeuk van.

En wie jeuk heeft, moet krabben. dat ga ik dan maar doen!

KRIJG DE CARIPE

We zitten in Caripe. Of all places in nowhereland. Door een logistiek foutje van de plaatselijke gids, de grot waarin de vetvogels zitten is al een half jaar op maandag dicht en wij zijn er dus op maandag, hebben we een dag vrij. Geen fuck te beleven hier! We zijn in een grafstemming maar hoe toepasselijk: ons hotel ligt tegenover de plaatselijke begrafenisondernemer

Gelukkig doen we er 4 uur over om op ruime afstand van ons hotel een lavanderia (wasserij) te vinden en scoren en passant op de heen en terugweg de alom geroemde aardbeien met slagroom. Strawberry fields forever.

Overigens wel de enige plaats waar we in een goed restaurant ontbijt, lunch en avondeten konden nuttigen. Complimentos. De enige vetvogel die we de volgende dag echt goed kunnen zien, is opgezet in een museum.

Op naar Santa Fe aan de Caribische kust. Onze reisleidster heeft ons gewaarschuwd dat het daar wel erg basic is. Na wat wij hebben meegemaakt, kunnen we ons niet voorstellen dat we zullen schrikken, maar we hebben ons vergist.

We stoppen op een soort Pet Sematary, bedankt voor de inspiratie Stephen King, in een doordringende vis- (of is het pis)lucht met allemaal creeps om ons heen. Alle horloges, zelfs de goedkope, worden onmiddelijk afgestaan en van schrik stapt niemand uit.

We hebben vanuit Caripe trouwens via Internet bij Koning Dwergaap ons ongenoegen geuit over de afwijkingen in het programma, niet nakomen van afspraken en gebrekkige accomodaties.

Dit hotel slaat alles. OK, koud water zijn we gewend. Zelfs geen miniscuul zeepje in de badkamer, dat kan, maar de kamers lijken op terrraria in Artis: drie gestorte wanden met een glasplaat ervoor.

En de muggen hebben ook hier de trainingspakjes uit. De jeuk is ondragelijk. Ik loop al dagen met een flesje azijn op zak om die te bestrijden. Leuk als zo'n flesje in je tas en op je bed leegloopt. De muggenbulten voelen aan als blauwe plekken. Volgende keer deet factor 100 mee! Veel andere dates zal ik toch niet hebben.

Ook in Santa Fe is nakka, niente, niets te beleven. Het lijkt me verstandig dat Koning Aap behalve de kennelijk al beschikbare jurist en gelikte tekstschrijver ook een psycholoog in dienst neemt. Aan het eind van je vakantie wil je toch pieken? Een piepklein strandje en restaurants die bij voorkeur om 9 uur sluiten. Om 12 uur is het bier al op en word je verzocht je eigen biertje in de supermercado te gaan halen. Gelukkig hoeven ze hier geen bedrijfsplannen te schrijven!

Ik besluit de volgende dag mee te gaan op sardinesvangst. Een unieke ervaring in meerdere opzichten. Door een samenspel van de plaatselijke vissers worden ze in een baai gedreven en daarna wordt de ruimte steeds verkleind. Zo vangt men gemakkelijk 50 ton per dag! Alleen het inladen van de vis in de bootjes -storten maar- duurt lang en de bootjes liggen in een file te wachten.

De onze was nummer 8 en na 5 uur (!) wachten, waarin 4 boten volgeladen zijn, kwam er een telefoontje van de wal dat er maar twee koelwagens waren gearriveerd dus de anderen konden onverrichterzake naar huis. Niets te doen en alle was nog schoon dus zoeken naar een wasserij heeft geen zin..

We eindigen in stijl. Huren een bootje, spotten dolfijnen en eindigen op Isla Arapa. Idyllisch een wit stand, snorkelen en leguanen die in grote aantallen op de bananenschillen afkomen. Twee leguanen besluiten wat aan het nageslacht te doen en wij scoren een plaatselijk visje (Cabana, Sierra) in het restaurant waar de serveerster zo dik is, dat het ons niet verstandig lijkt dat ze op een van de barkrukken gaat zitten. In ieder geval natellen 's avonds.

Eind goed, al goed.

De volgende dag om half vijf op, want er worden files richting Caracas verwacht. Die zijn er niet dus worden we 7 (!) uur voor vertrek op de luchthaven afgeleverd, gezellie maar we zijn inmiddels een hoop gewend.

Venezuela vaarwel, ondanks alles een topvakantie: snorkelen, paardrijden, varen, wandelen, klimmen, fietsen. Schitterende afwisselende landschappen en veel bijzondere dieren. We hebben allemaal enorm genoten. Het -al dan niet schriftelijk via deze log- zeuren heeft alleen maar bijgedragen aan de feestvreugde. Wel zijn we erg benieuwd naar de ervaringen van de volgende groep, die een groot aantal krasse knarren zal bevatten. Benieuwd hoe die de rustieke posadas zullen ervaren.

Jongens allemaal bedankt voor drie toppie weken! Hasta!

SALTO ANGEL

Salto Angel, de hoogste waterval ter wereld midden in de jungle. We vliegen met 5 persoonsvliegtuigjes van Ciudad Bolivar naar Canaima, dat slechts op deze manier te bereiken is en stappen daarna in snelle motorprauwen op weg naar de waterval. Een schitterende ervaring al zien we niet veel door het opspattende boegwater. We varen voor een groot deel om de tafelberg heen van waaraf de waterval zich stort. De berg is ruim 700 km 2 groot! Het water is rood gekleurd door tannine. Volgends de reisgids hoeven we hier dan ook niet bang te zijn voor muggen. Die blijken echter een andere reisgids gelezen te hebben. Zoals gezegd: we zien niet veel, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door een andere ervaring: water, water en nog eens water. De rivier krioelt van de stroomversnellingen en rotsblokken en denk je na het eerste waterbad, het valt mee, na twee uur ben je door en door nat. Van boven tot onder(goed). Maar het is de moeite waard. De waterval is schitterend en stort zich bijna 1 km naar beneden. 20 maal zo hoog als de Niagara Falls, maar, eerlijk is eerlijk: die zijn toch imposanter door hun breedte.

Het is oudejaarsavond en het wemelt hier van Polen -ze zitten dus niet toch allemaal in Nederland- en Esten. Maar drank is in dit nationale park verboden en de kleine hoeveelheden die naar binnen zijn gesmokkeld om 6 uur al op. Om 10 uur besluiten we het tijdsverschil met Nederland van 5,5 uur naar 7,5 uur te vergroten en de hangmatten op te zoeken. Een bijzondere ervaring met 20 man in hangmatten naast elkaar in de open lucht. En onze Indiaanse gidsen gaan tot 4 uur in de morgen door.

Dat hebben ze geweten, want als we op Nieuwjaarsdag naar boven naar de voet van de waterval klimmen zijn we de gids de eerste drie kwartier kwijt: die zit met zijn broek op zijn enkels in de bosjes. Ook 's middags bij het terugvaren is hij duidelijk minder alert dan op de heenweg en pakken we zo nu en dan een rotsblok mee.

Boven aan de voet van de waterval aangekomen nemen de dames van ons gezelschap een nieuwjaarsduik in het water. De mannelijke helden kijken toe. Wie zijn nu het zwakke geslacht?

Terug in Canaima bezoeken we nog enkele watervallen en lopen er onder eentje door, daarna met de Cessnaatjes weer terug naar Ciudad Bolivar, ongeveer 1,5 uur vliegen. Niet zoals beloofd de eerste vlucht 's morgens, maar ongeveer 2 uur wachten.

De volgende dag duiken we de Gran Sabana in, samen met honderden Venezulanen die een lang weekend vakantie hebben. Een lange reisdag, maar die hebben we meer gehad. In totaal leggen we in 23 dagen ruim 6000 km af in Venezela dat 4 maal zo groot is als Frankrijk. Onderweg draaien we de top 2000 van 2007. Beatles, Stones, Jimi, Janis, Freddy, allemaal komen ze voorbij. Het is net een muziekquiz: wie weet na een aantal noten de meeste nummers? Een keer raden, genieten. Afgezien van de provincie Amazones zijn we vrijwel heel Venezuela in a nutshell. Geen dure grap want een volle tank kost hier 1 euro.

De Gran Sabana wordt gedomineerd door tafelbergen en watervallen, ook zien we weer eens wat vogels want die trekken zich meestal ver van de weg terug.

De hotelkamers zijn weer zo klein dat ik denk niet bij Koning Aap maar bij Koning Dwergaap te hebben geboekt.

Venezuela, land van de ronde vormen. Te rond naar onze (mijn) smaak. De borstvergrotingen zitten kennelijk in het ziekenfondspakket en Vanessa zou hier slapend rijk kunnen worden. Enorme billen zijn in de mode. Volgens mij typisch een geval van Biltox.

We zakken af totaan de grens met Brazilie en maken daar even een uitstapje voor we naar Santa Elena gaan waar een deel van onze kamers door anderen blijkt te zijn ingenomen. Dan maar met zijn vieren op een kamer, gelukkig geen stapelbedden hier.

Weer terug naar het Noorden met jeeps. Off the road betekent hier kennelijk over de snelweg. We zien de gieren restjes ondefinieerbaar vlees van de snelweg afschrapen. Ik denk nu te weten waar het woord giro s vandaan komt. Het laatste stuk naar de Ampuwao waterval off the road. Onze auto is gehuurd van KlotoTours. Het scheelt een haartje of we liggen op onze kop, de linkerstuurstang heeft losgelaten en de auto is onbestuurbaar. De chauffeur weet de auto binnen een kwartiertje te repareren, maar echt veilig voelen we ons daarna niet meer.

's Avonds slapen we op een schitterende ranch in het stroomgebied van de Orinoco. 's Middags eerst een boottochtje en eindelijk zien we de toekan en de brulapen, de piranhas willen hier niet bijten.

De volgende dag paardrijden. Fantastisch door een schitterend landschap en deze paarden willen wel degelijk in galop. Naast een mooie herinnering houd ik er alleen wat zadelpijn aan over. Ik weet niet waarom, maar ik moet ineens aan Gerard Joling denken.

Helaas maar 1 dag daar want nu zitten we in Caripe, de stad van de uiterst zeldzame vetvogels. Gisteren hebben we ze bij zonsondergang zien uitvliegen, vandaag is de grot gesloten en morgen hopen we ze te zien voor we naar de kust, naar Santa Fe rijden.

Dit is de streek van de aardbeien met slagroom, maar helaas zijn ze bij onze aankomst overal uitverkocht. Er is ook al dagen geen brood te krijgen in de Panaderia s, want er is al enkele dagen geen meel verkrijgbaar. Leve de Bolivariaanse Republiek. Mijn nog niet benutte pak oliebollenbakmeel ( dubbele woordwaarde) is hier een kapitaal waard.

Ik heb het al vaker gezegd: Nederlanders klagen alleen als ze het naar hun zin hebben. Voor de duidelijkheid: de reis is een van de leukste die ik gemaakt heb, mede door de groep. Venezuela is een schitterend land maar de mensen zijn nog niet echt aan toerisme gewend en de accomodaties wel erg basic. On a Shoestring zou ik zeggen, terwijl ik toch niet bij dat reisburo geboekt heb.

Ik meld me weer in onze laatste stopplaats: Santa Fe en bereid me langzaam voor op een -naar ik heb begrepen- koude terugkomst.

MUGGIOS GRACIAS

Uche, uche, uche, het stikt hier van de muggen. Als het land niet al Venezuela heette, sinds Chavez zelfs Bolivariaanse Republiek Venezuela, zou ik het Mosquituela noemen. Mijn lichaam lijkt wel een landkaart: bulten, kraters, vlekken etc.

Allereerst: iedereen de beste wensen voor 2008. Er zijn weinig Internetcafe´s en ook het telefoonbereik is minimaal.

We zitten nu in de Gran Sabana, de grote savanne, die doorloopt tot in Brazilie.

Ik verliet jullie in Merida in de Andes. Een schitterend gebergte dat we vooral te voet hebben verkend. Met de jeep omhoog van Merida richting Los Nevadas en de laatste anderhalf uur te voet omhoog tot 2700 meter om vast te wennen aan de volgende dag. Na 5 minuten begrijpen we waarom de jeep te koop stond aangeboden: Viajes Hernia. De bedden in Los Nevadas zijn van abominabele kwaliteit. Stapelbedden met een spiraal, waarschijnlijk heeft Simon Bolivar er de vorige eeuw zelfs nog ingeslapen. Ik weet nu hoe een spiraaltje voelt en ben vast wat gewend aan de hangmat waar we later nog in zullen moeten slapen. De slaapplaatsen zijn trouwens toch van bedenkelijk nivo. Een Posada is duidelijk geen hotel maar een soort (jeugd)herberg. Stapelbedden, alleen koud water, kakkerlakken om wat impressies te geven.

´s Avonds proberen we de tijd te doden door wat spelletjes te doen. Een Zeeuws echtpaar stelt in hun sappige dialect voor te gaan fisten. Gegenuifel alom en ik hoor naast me iemand zeggen dat hij het een kutspelletje vindt. Het blijkt echter om handje raden te gaan.

De volgende dag omhoog naar 4200 meter met een half uur voorsprong op de muilezels. Ingehaald worden betekent op de ezel doorgaan. We hebben het drie uur lopend gered, afzien, afzien, afzien.

Boven aangekomen zicht op de besneeuwde Pico Bolivar en met de langste kabelbaan ter wereld naar beneden. 3 Keer overstappen en een klein uurtje onderweg. Onderweg veel zicht op de slechts in dit gebied voorkomende reuze Edelweiss. Geen plantje waar je Julie Andrews bij ziet zingen.

Daarna naar Los Jannos in zuidelijke richting. We slapen in een Posada waar oma van over de 90 de open haard beheert. Pyroma kunnen we beter zeggen want elke keer als het vuur wat afneemt, pakt ze een blik petroleum en gooit een paar scheuten in de vlammen.

Door het savanne landschap, beesten spotten vooral water- en roofvogels en kaaimannen. Zijn wij het stereo en quadro-tijdperk gepasseerd en verkeren we in surround, hier zijn we op zoek naar de mono: de (brul)apen. We spotten er maar een paar maar kaaimannen zat. Ik dacht dat dat een klein soort krokodil was, maar de Orinoco-kaaiman kan wel acht meter worden. Ook zien we zeboes, bultkoeien, en de Capybara, een soort kruising tussen een cavia en een schaap. Het grootste knaagdier ter wereld. Hij snoept van de oogst maar wordt gedoogd omdat hij HET feestmaal met Pasen is voor de Venezolaan.

We slapen in een soort Rondavels, alleen zijn deze open. Uitnodigend voor de muggen dus, die ´s avonds dan ook zelfs al in de klamboe blijken te zitten.

We eten vooral kaaiman. De eerste dag leuk, de tweede dag een beetje taai man en de derde dag vanaf de grill: de braaiman. Over eten gesproken: we beginnen de dag meestal met empanada´s of arepa´s, van maismeel gemaakte broodjes. Soms zijn ze gefrituurd maar dan is de naam diarreepa´s meer op zijn plaats.

We steken de Orinoco over op de grens met Colombia. 1,5 Uur vertraging omdat een joekel van een bus nooit meer de pont afkomt en alles blokkeert. Ik had makkelijk met de speedboot (is dat hier geen toepasselijke naam) drie keer heen en weer naar Colombia kunnen varen om een koffietje te scoren.

Op zoek naar de rivierdolfijnen maar die zien we niet. Wel vangen we later allemaal met slechts een lijntje met een haak eraan wat piranha´s; heftige happertjes.

´s Avonds de ondergaande zon bekijken. We hadden het kunnen weten: de chauffeur moest binnen tien minuten twee plaspauzes inlassen en bij het remmen rammelden de lege flessen in de kabine van de pick-up. Duidelijk een aantal bakkies teveel op. Toch was een van de bijrijders nog in staat op de terugweg met blote handen een kaaimannetje te vangen. Daarna ging het echt mis. De accu van de andere auto begaf het, werd tijdelijk vervangen door de onze en nadat dit accufietje geklaard was met weinig licht op weg naar de thuisbasis. Op de grote weg aangekomen stopte onze chauffeur pardoes, ons in de achterbak van de auto achterlatend. Een auto zonder achterverlichting niet echt een lekker gevoel: de zoveelste plaspauze.

Bij het volgende internetcafe het vervolg. Ik ga ff door met krabben! Muggen bedankt!