NERO'S WRAAK

Hanoi, hoofdstad van Vietnam, druk, kleurrijk en nat. De regen houdt niet op. Ons hotel ligt pal in het oude centrumen alle straatjes sterven van de winkels. Hoe gaat dat hier? Je wilt een bakkerij beginnen. Dan ga je naast een bestaande bakker zitten, want dan weet je zeker dat je klanten hebt en zo doet iedereen dat dus. Een straat met bakkers, een straat met slagers, kleding, schoenen etc. Hang But: borstels. Hang Bac: zilversmeden. Hang Duobg: suiker. Een straat heet Hang Cot. Voor schaamlipcorrecties? De grond is hier trouwens duur, op sommige plekken zelfd duurder dan down town London.

Net voor wij passeren is door de regen een boom omgevallen maar het verkeer gaat rustig door. Er onder door, er over heen: maakt niets uit.

De voorkeuren zijn hier ook anders. Kennen we in Nederland milieuzoneringen, hier wil iedereen een plekje pal aan de hoofdweg. Hoezo geluidhinder, uitlaatgassen en fijn stof? Je zet twee kinderstoeltjes neer en een bord " water" en je hebt een zaak. Niets precariorechten, vergunningen, warenkennis. Kan de dereguleringsclub hier eens langskomen?

Regen, dus dan maar een museum bezocht. De oude gevangenis Hoa Lo. Gebouwd door de fransen, maar menige Amerikaan heeft er slechte herinneringen aan. Dick Cheney zat hier een jaar nadat zijn vliegtuig was neergeschoten. Volgens de videofilmpjes ging het anders. De amerikanen mochten sporten, kregen goed eten en medische verzorging en hadden allen na twee weken spijt van hun misdaden tegen de vredelievende vietnamezen. Wel heel indrukwekkend.

In franse tijd is er menig kop gerold: de guillotine staat er nog en de foto's laten zien dat die echt gebruikt werd.

Op naar de nachttrein naar Sapa. Minder erg dan die vanuit Hue maar echt uitgerust kom je niet aan. Als je dan ook nog twee uur per bus naar een plaatselijke weekmarkt wordt vervoerd, slaat de vermoeidheid opnieuw toe. Bac Ha, het had beter Bak Regen kunnen heten. Een weekmarkt, ok: leuk voor een uurtje en misschien wel twee, maar 4 en een half uur lang, in de stromende regen. Wel heel kleurrijk, want alle vrouwen zijn in klederdracht; Flower Hmongs. Alleen het gedeelte waar de dieren worden verhandeld kan je maar beter niet bezoeken. De oprichting van een partij voor de dieren is nog ver weg.

Dus pas laat in de middag in het hotel, terwijl je toch uitgerust aan het hoogtepunt van de reis -de trekking- wilde beginnen. Eeven uitpuffen op het terras met een schitterend uitzicht over het dal. Dan wordt beneden in een achtertuin een buffel geslacht, geen fijn gezicht.

Sapa, in de bergen tegen de Chinese grens aan. De natuur is fantastisch want zo dicht bij de grens een bommetje gooien was natuurlijk te link.

Doodmoe dan maar compenseren, We verwennen onszelf op een etentje bij de italiaan. Biefstuk met gorgonzolasaus. Foutje. Het begint ' s nachts te spoken en de diareeremmers werken voor geen meter. Niet Montezuma' s revenge maar die van Nero.

Slapjes sta ik op, dan maar niet ontbijten en met een lege maag de paden op de lanen in. Dit is het enige slechte hotel tot nu toe, maar het ligt wel fantastisch. Pal tegenover de hoogste berg van Vietnam, de Fansipan zo'n 3000 meter hoog. De eerste kamer deed me aan mijn Koning Aapreis in Venezuela denken: een paardenstal. In het donker dan maar geswitcht. De kamer rook wel muf maar had in ieder geval een stoel en een raam. Dacht ik. Toen ik de volgende dag de gordijnen opentrok bleek het raam dichtgemetseld wat gelijk de hoge vochtigheidsgraad verklaarde. Een voordeel: het toiletpapier is al verworden tot wetties voor je het gebruikt. Lampen, teevee en koelkast doen het niet, maar we zijn dan wel ook tot nu toe ontzettend verwend geweest met de hotels.

Sapa, stel je voor: bergen, watervallen, rijstvelden waar geoogst wordt, buffels in de modder. Schitterend. En het is droog!

De eerste uren gaat het nog wel en fotografeer ik er op los. We worden begeleid door Black Hmong vrouwtjes. Allemaal klein, zo'n 1.50 meter, in klederdracht en tussen de 15 en de 40. De kleren maken ze zelf van hennep. De donkerblauwe/zwarte kleur komt van indigo. Hun handen blijven altijd een beetje blauw van het verven. Bij de gladde stukken helpen ze je perfect je staande te houden. Wel raar als er opeens een mobi afgaat en zo'n vrouwtje hem uit de binnenzak pakt. De vietnamezen noemen ze "cats" vanwege hun soepelheid en waar wij op bergschoenen lopen doen zij het op plastic teenslippers. Birkenstock is hier nog niet bekend.

Ik zweet enorm (wellicht koorts) en drink genoeg maar kan niet eten. Ik weet nu wat er met wielrenners gebeurt las ze de hongerklop krijgen. Je hebt absoluut geen macht meer in je benen en komt nauwelijks vooruit. Ik maak geen foto's meer en focus me alleen op het halen van de eindstreep. Dat lukt na zo'n 6 uur maar uitgeput besluit ik af te haken voor de volgende dag en de trip af te breken. Je mag je begeleidster niet betalen maar wel wat van haar kopen. Uitgeput geef ik haar de 150.000 dong (6 euro) die ze voor haar handwerkje vraagt. Ik heb geen puf om te onderhandelen. Foutje, want nu komt iedereen op die sukkel af die drie keer teveel betaalt.

Noodplan 1: op een brommertje achterop terug naar het hotel. Ook een belevenis want je rijdt over dezelfde bergpaden en door dezelfde bergstroompjes.

Een verstandige keuze want ik duik gelijk mijn bed in en lig twee uur te klapperen van de koorts. 15 uur later kruip ik eruit. Slap maar verder gaat het wel. En het raam kan open voor verse lucht en mijn eerste sigaartje in twee dagen. Je kunt altijd zien wanneer ik ziek ben: dan rook ik niet en drink ik geen bier.

Doordat ik niet in de longstay overnacht, mis ik wel de plaatselijke rijstwijn en de hond in de pot. Misschien maar beter. Ik heb ze in Hanoi op de markt zien liggen: gemarineerde hond aan een stuk.

Ontbeten met bouillon en nu dus weer achter de pc. ,s Middags de botanische tuin bezocht. Weer klimmen, maar geen hoogtepunt. Heel mooi.............. als je van potten houdt, gay pride gardens! Mooi aangelegd met rots- en waterpartijen, maar afgezien van de europese tuin alles in potten en alles uitgebloeid. Een eigenwijze orchidee heb ik nog op de gevoelige plaat kunnen vastleggen.

Ik onttrek me aan de Karaoke avond. Kara-NIET-oke! Ik ga liever voor het zingen de bar uit!

Morgen eerst nog een wandeling van drie uur en daarna met de nachttrein terug naar Hanoi. Gelijk door naar Halong Bay, een van de mooiste landschappen van Vietnam. Varen in de Zuid-Chinese zee tussen meer dan 3000 eilandjes van kalkzandsteen. Als het doorgaat want er ligt een vervelende typhoon op de loer voor de kust.

Ik begrijp dat het in Nederland rustig is. Alleen de door Wouter Bos benoemde toezichthouder Gerrit Zalm blijkt toch afgeweten te hebben van de door DSB verstrekte te hoge hypotheken. Alle vis stinkt, ook zalm!

En ik heb natuurlijk Prinsjesdag gemist. Dat haal ik wel in als ik terug ben.