VAN VIETNAM NAAR DENHAAG

Ik ben weer thuis na een heerlijke vakantie. Vietnam: een absolute aanrader. Er is weinig veranderd in Nederland: ik doe een rondje langs de velden.

Je denkt de Staat te hulp te schieten door Misdaad Anoniem te bellen. De misdadiger blijft anoniem, maar jouw naam is via de gerechtelijke stukken openbaar. Dank je wel. Hef die lijn nu maar op, want bellen zullen er weinig meer.

Tijdens het Vragenuurtje werd staatsecretaris Albayrak erover ondervraagd. Zelden zo'n geklungel gezien. Voorzover ik weet, is dit het enige geval. Tien minuten later: er zijn nog enkele gevallen bekend. Korte termijn geheugen nog wel in orde? In ieder geval kan je zien dat je geen Nederlander hoeft te zijn om te draaikonten in de Kamer.

De staatssecretaris komt uit het zelfde land als de vrouwenhandelaar Saban B. (misdaad anoniem) die de vlucht heeft genomen toen hij verlof kreeg om zijn pas geboren kind te bezoeken. Hoezo gevangenis, hoezo straf? Dat je teevee op je cel hebt en goed te eten krijgt, ok, maar het blijft wel GEVANGENISSTRAF. Dus niks twee keer in de week sporten en een keer in de maand met je partner wippen. Dat neem ik tenminste aan, als er sprake is van een pasgeboren kind en je al langer dan 9 maanden in de cel zit. Of is turkish delight een k.i-tje via de snelpost? Straf is straf, dus niks verlof als je vrouw bevalt of je vader overlijdt. Jammer dan, had je maar een handeltje in pinda's moeten beginnen en niet in vrouwen: mensonterend.

Minister Hirsch Ballin had het er moeilijk mee. Hij dacht dat hij voor de collegebanken stond toen hij de Kamer vertelde dat in artikel x, sub y, lid 3 vermeld staat dat rechters voor het leven benoemd worden. Hallo, kan dat ook in gewoon Nederlands, dan ben je trouwens al moeilijk genoeg te begrijpen. Hij heeft ook de passende oplossing: niet rechters maar de gevangenisdirecteur bepaalt voortaan of de gevangene met verlof mag; die kent ze beter. Geloof je dit nu in Ernst? Die directeuren kennen wellicht hun MT-leden en zeker hun secretaresse, maar dan houdt het in een inrichting met honderden gevangenen toch echt op. Ik herhaal: straf = straf dus geen verlof, never, nooit, nimmer!

Camille staat intussen met een schepje langs de A4 een wegverbreding op weg te helpen. Nood breekt wet, maar ondanks de Noodwet lopen er toch weer beroepsprocesdures bij de Raad van State. Liever elke dag een file voor de deur dan een verdiept aangelegd stukje snelweg. Micro hersenen voor een maxi-milieu freak.

Over maxi gesproken: ook Maxima was weer in het nieuws. Ze heeft een nieuw baantje bij de Verenigde Naties. Adviseur op het gebied van kleine geldleningen in ontwikkelingslanden. Maxima microkredieten zullen we maar zeggen. Toch kom je wel snel aan de bak als je zo dicht bij het vuur zit. Het kabinet wil nog steeds de pensioengerechtigde leeftijd verhogen , maar als je de pech hebt boven de vijftig te zien en werkloos, kom je gewoon niet aan de bak. Dit land heeft de senioren nodig hoor ik het Kabinet zeggen; de praktijk leert helaas anders.

En ja hoor, daar komt ie dan. Minister Verhagen heeft gemeld dat we wellicht toch langer onze onzinnige missie in Uruzgan voortzetten. verbaast me niets na het bezoek van JP aan Obama: ingepakt en wegwezen!

Verder heb je mazzel gehad als je de afgelopen jaren met Transavia heb gevlogen en veilig bent geland. Een van de , van origine Argentijn, piloten schijnt tijdens het bewind van onder meer de vader van Maxima regelmatig passsagiers te hebben laten "uitstappen" boven de oceaan. Zielig: hij wilde net zijn laatste vlucht voor zijn pensioen maken en is met strepen en al opgepakt in Madrid. Streepjespakken dragen we niet meer in de bajes, maar in ieder geval weet hij hoe makkelijk je in Nederland weer op straat staat!

Nog zieliger: Marco Borsato. Zijn productiebedrijf is failliet. Ach gut: schoenmaker houd je bij je leest. Eerst zong hij rood, nu staat hij rood. Maar het megalomane concert met de moeder van Michael Wacko Jackson gaat door: Dianne Ross komt. Om hem uit de brand te helpen. sluiten de Meeuwisjes, Smitjes en de Leeuwtjes de gelederen. Twee concerten Marco and friends moeten Marco een beetje uit de brand helpen. Kunnen we daar geen reality soap van maken: geen cent te makken? Oh, die hadden we al?

Ik eindig positief. Weer een teken van leven van Till Lindeman en zijn makkers. De nieuwe Rammstein Cd "Liebe ist fur alle da" komt 21 oktober uit en als voorzetje is de single "Pussy" verschenen. We Rammsteinen er weer op los!

SO LONG BAY

De laatste dag in Sapa. Mooi weer en we vertrekken voor een wandeling van drie uur. Eerst de berg af naar beneden naar rivier en waterval dan weer naar boven. Kijken hoe de beentjes het houden.

Het gaat goed. Een schitterende wandeling door het dorpje Cat Cat, een soort openluchtmuseum maar hier wonen de mensen er nog echt. Watervallen zijn altijd mooi, behalve soms bij een overdosis (Venezuela) en dan de lange klim naar boven. Ik loop bij de eersten en voel me top. Niet vanwege die positie, maar omdat ik enkele dagen geleden toch dacht een goede conditie te hebben en het moest laten afweten.

We weten nu ook waarom het zo muf stinkt in het hotel. Een van de gasten gaat door het bed. Aan de onderkant blijken meer champignons te zitten dan in menige grot in Limburg. Ik ga kijken of ik in Nederland iemand kan interesseren in de productie van Teena-hotel. Ter grootte van een vloerkleedje om het vocht uit de kamers weg te trekken..

Een koel biertje en dan inpakken voor de rit naar Hanoi. De lucht betrekt en we vertrekken zoals we aankwamen: in de regen.

Weer de nachttrein, je raakt eraan gewend. Regen in Hanoi. De bus is kapot (of de chauffeur te laat opgestaan) dus worden we in taxi's naar het ontbijt vervoerd. De helft van de taxi's wil ons niet meenemen, want onze lokale gids zorgt dat we op de meter rijden en dat hebben ze liever niet. Het gaat om niets: 35.000 dong = 1,5 euro.

Ongeveer 3 uur rijden naar Ha Long Bay. Niet door het mooiste stuk van Vietnam. Industrieterreinen, troep, vervuiling. En dat op weg naar een van de natuurlijke wereldwonderen in het rijtje Grand Canyon, Niagara Falls.

Maar de lucht klaart op. Als we aankomen schijnt zelfs een flauw zonnetje. Op een oude jonk en varen maar. Adembenemend. 3.000 eilandjes van kalksteen in de baai gevormd door de natuur. 6 uur lang en het verveelt geen minuut. De zon schijnt en we eten aan boord heerlijk. Uiteraard seafood.

Een drijvende viskwekerij bezocht. Alles op de seafoodmenukaart is hier te vinden.

Ik kijk op mijn kalender: in het kistje zitten nog 8 sigaren. 92 Zijn er op dus dat betekent dat de terugreis nabij is.

Vanmorgen nog even naar het strand geweest en nu terug in een DROOG Hanoi voor de terugvlucht morgen.

In Nederland regent het inmiddels wel heb ik begrepen. Moties van wantrouwen tegen het Kabinet in het kader van de behandeling van de begroting. Ik neem wel een pluutje mee terug.

Vietnam, een schitterend land met aardige mensen. Net als in Thailand is het noorden veel mooier dan het zuiden. Ik heb me er geen moment onveilig gevoeld. De hotels en hoofdwegen zijn goed en eten en drinken is lekker en spotgoedkoop. Wel heb ik het nog nooit zo warm gehad. Elke dag tussen de 30 en 35 graden (ook in de regen) en een hele hoge luchtvochtigheid.

Alleen zie je weinig dieren, misschien omdat ook voor de Vietnamees alles eetbaar is? Wel moet je niet verbaasd opkijken als er 's avonds of 's morgens als je bij het hotel een peukje rookt een rat voorbij snelt of er een muis over je voeten loopt als je in de lobby aan het internetten bent. Om de goden niet te verzoeken, heb ik er nog niets over vermeld: nauwelijks last van insecten. Ook door de airco's, maar 3 muggenbeten op een vakantie is een topscore. Wel zie je veel vrouwen die elkaar aan het ontluizen zijn.

En dan de toiletten: overal schoon tot redelijk schoon, zelfs onderweg. Vrijwel in alle hotels een snelle Internetverbinding (gratis). Wel ook de tandjes met water uit een flesje poetsen. Krijg je trouwens ook meestal van het hotel.

Vietnam, nummer 2 op mijn lijst van reizen na Indonesie. Meer dan de moeite waard om eens te bezoeken.

So long Ha Long Bay, ik meld me weer in Nederland.

P'S.

Thuis wel als een speer de loperamide aanvullen!

NERO'S WRAAK

Hanoi, hoofdstad van Vietnam, druk, kleurrijk en nat. De regen houdt niet op. Ons hotel ligt pal in het oude centrumen alle straatjes sterven van de winkels. Hoe gaat dat hier? Je wilt een bakkerij beginnen. Dan ga je naast een bestaande bakker zitten, want dan weet je zeker dat je klanten hebt en zo doet iedereen dat dus. Een straat met bakkers, een straat met slagers, kleding, schoenen etc. Hang But: borstels. Hang Bac: zilversmeden. Hang Duobg: suiker. Een straat heet Hang Cot. Voor schaamlipcorrecties? De grond is hier trouwens duur, op sommige plekken zelfd duurder dan down town London.

Net voor wij passeren is door de regen een boom omgevallen maar het verkeer gaat rustig door. Er onder door, er over heen: maakt niets uit.

De voorkeuren zijn hier ook anders. Kennen we in Nederland milieuzoneringen, hier wil iedereen een plekje pal aan de hoofdweg. Hoezo geluidhinder, uitlaatgassen en fijn stof? Je zet twee kinderstoeltjes neer en een bord " water" en je hebt een zaak. Niets precariorechten, vergunningen, warenkennis. Kan de dereguleringsclub hier eens langskomen?

Regen, dus dan maar een museum bezocht. De oude gevangenis Hoa Lo. Gebouwd door de fransen, maar menige Amerikaan heeft er slechte herinneringen aan. Dick Cheney zat hier een jaar nadat zijn vliegtuig was neergeschoten. Volgens de videofilmpjes ging het anders. De amerikanen mochten sporten, kregen goed eten en medische verzorging en hadden allen na twee weken spijt van hun misdaden tegen de vredelievende vietnamezen. Wel heel indrukwekkend.

In franse tijd is er menig kop gerold: de guillotine staat er nog en de foto's laten zien dat die echt gebruikt werd.

Op naar de nachttrein naar Sapa. Minder erg dan die vanuit Hue maar echt uitgerust kom je niet aan. Als je dan ook nog twee uur per bus naar een plaatselijke weekmarkt wordt vervoerd, slaat de vermoeidheid opnieuw toe. Bac Ha, het had beter Bak Regen kunnen heten. Een weekmarkt, ok: leuk voor een uurtje en misschien wel twee, maar 4 en een half uur lang, in de stromende regen. Wel heel kleurrijk, want alle vrouwen zijn in klederdracht; Flower Hmongs. Alleen het gedeelte waar de dieren worden verhandeld kan je maar beter niet bezoeken. De oprichting van een partij voor de dieren is nog ver weg.

Dus pas laat in de middag in het hotel, terwijl je toch uitgerust aan het hoogtepunt van de reis -de trekking- wilde beginnen. Eeven uitpuffen op het terras met een schitterend uitzicht over het dal. Dan wordt beneden in een achtertuin een buffel geslacht, geen fijn gezicht.

Sapa, in de bergen tegen de Chinese grens aan. De natuur is fantastisch want zo dicht bij de grens een bommetje gooien was natuurlijk te link.

Doodmoe dan maar compenseren, We verwennen onszelf op een etentje bij de italiaan. Biefstuk met gorgonzolasaus. Foutje. Het begint ' s nachts te spoken en de diareeremmers werken voor geen meter. Niet Montezuma' s revenge maar die van Nero.

Slapjes sta ik op, dan maar niet ontbijten en met een lege maag de paden op de lanen in. Dit is het enige slechte hotel tot nu toe, maar het ligt wel fantastisch. Pal tegenover de hoogste berg van Vietnam, de Fansipan zo'n 3000 meter hoog. De eerste kamer deed me aan mijn Koning Aapreis in Venezuela denken: een paardenstal. In het donker dan maar geswitcht. De kamer rook wel muf maar had in ieder geval een stoel en een raam. Dacht ik. Toen ik de volgende dag de gordijnen opentrok bleek het raam dichtgemetseld wat gelijk de hoge vochtigheidsgraad verklaarde. Een voordeel: het toiletpapier is al verworden tot wetties voor je het gebruikt. Lampen, teevee en koelkast doen het niet, maar we zijn dan wel ook tot nu toe ontzettend verwend geweest met de hotels.

Sapa, stel je voor: bergen, watervallen, rijstvelden waar geoogst wordt, buffels in de modder. Schitterend. En het is droog!

De eerste uren gaat het nog wel en fotografeer ik er op los. We worden begeleid door Black Hmong vrouwtjes. Allemaal klein, zo'n 1.50 meter, in klederdracht en tussen de 15 en de 40. De kleren maken ze zelf van hennep. De donkerblauwe/zwarte kleur komt van indigo. Hun handen blijven altijd een beetje blauw van het verven. Bij de gladde stukken helpen ze je perfect je staande te houden. Wel raar als er opeens een mobi afgaat en zo'n vrouwtje hem uit de binnenzak pakt. De vietnamezen noemen ze "cats" vanwege hun soepelheid en waar wij op bergschoenen lopen doen zij het op plastic teenslippers. Birkenstock is hier nog niet bekend.

Ik zweet enorm (wellicht koorts) en drink genoeg maar kan niet eten. Ik weet nu wat er met wielrenners gebeurt las ze de hongerklop krijgen. Je hebt absoluut geen macht meer in je benen en komt nauwelijks vooruit. Ik maak geen foto's meer en focus me alleen op het halen van de eindstreep. Dat lukt na zo'n 6 uur maar uitgeput besluit ik af te haken voor de volgende dag en de trip af te breken. Je mag je begeleidster niet betalen maar wel wat van haar kopen. Uitgeput geef ik haar de 150.000 dong (6 euro) die ze voor haar handwerkje vraagt. Ik heb geen puf om te onderhandelen. Foutje, want nu komt iedereen op die sukkel af die drie keer teveel betaalt.

Noodplan 1: op een brommertje achterop terug naar het hotel. Ook een belevenis want je rijdt over dezelfde bergpaden en door dezelfde bergstroompjes.

Een verstandige keuze want ik duik gelijk mijn bed in en lig twee uur te klapperen van de koorts. 15 uur later kruip ik eruit. Slap maar verder gaat het wel. En het raam kan open voor verse lucht en mijn eerste sigaartje in twee dagen. Je kunt altijd zien wanneer ik ziek ben: dan rook ik niet en drink ik geen bier.

Doordat ik niet in de longstay overnacht, mis ik wel de plaatselijke rijstwijn en de hond in de pot. Misschien maar beter. Ik heb ze in Hanoi op de markt zien liggen: gemarineerde hond aan een stuk.

Ontbeten met bouillon en nu dus weer achter de pc. ,s Middags de botanische tuin bezocht. Weer klimmen, maar geen hoogtepunt. Heel mooi.............. als je van potten houdt, gay pride gardens! Mooi aangelegd met rots- en waterpartijen, maar afgezien van de europese tuin alles in potten en alles uitgebloeid. Een eigenwijze orchidee heb ik nog op de gevoelige plaat kunnen vastleggen.

Ik onttrek me aan de Karaoke avond. Kara-NIET-oke! Ik ga liever voor het zingen de bar uit!

Morgen eerst nog een wandeling van drie uur en daarna met de nachttrein terug naar Hanoi. Gelijk door naar Halong Bay, een van de mooiste landschappen van Vietnam. Varen in de Zuid-Chinese zee tussen meer dan 3000 eilandjes van kalkzandsteen. Als het doorgaat want er ligt een vervelende typhoon op de loer voor de kust.

Ik begrijp dat het in Nederland rustig is. Alleen de door Wouter Bos benoemde toezichthouder Gerrit Zalm blijkt toch afgeweten te hebben van de door DSB verstrekte te hoge hypotheken. Alle vis stinkt, ook zalm!

En ik heb natuurlijk Prinsjesdag gemist. Dat haal ik wel in als ik terug ben.

KLEEDVERMAAK

Ik verliet jullie met een schietgebedje in Hoi An; nu het heeft niet geholpen. De hemelsluizen bleven openstaan: 20 uur vrijwel onafgebroken regen en echt stortbuien. Dus de straten onder water, de rivier buiten zijn oevers en de marktlieden bovenop hun kraampjes want ook daar stond het water hoog.

Gelukkig viel er genoeg te zien. Veel oude huizen en de beroemde 15e eeuwse overdekte Japanse brug. En alle Vietnamezen vissen want als het regent schijnen ze beter te bijten. Zelfs vissen formaat garnaal worden mee naar huis genomen.

Niet iedereen kon ervan genieten. Je bent jong (?) en je wilt wat, dus laat je in Vietnam door een kleermaker maatwerk maken: een avondtoiletje, een jurkje etc. Vandaag bestellen, morgen klaar. Vergeet het maar. Om 2 uur de volgende dag passen, fout, om 5 uur terugkomen. Nog ff wat verbeteren om negen uur terugkomen. Nog niet klaar: dan komt de kleermaker 's avonds naar het hotel. Er is geen groter vermaak dan kleedvermaak en er is wat vermaakt! Voor velen een "once in a life-time experience", want van de stad zie je dan niet veel.

's Middags gezellig met een engelsman in zijn bar naar muziek zitten luisteren. Ook een muziekfreak met meer dan 10.000 cd's beschikbaar en uploadbaar op de I-pod voor backpackers.

De stad hebben we trouwens omgedoopt in Pon-Cho, want die kleding werd door iedereen gedragen. Uni-sex overal: Vietnamezen, touristen geen verschil te zien. Regen kan de mensheid toch verenigen!

De volgende dag (uiteraard) weer vroeg op en via de Marble Mountains naar China Beach. De basis en het vakantie-oord voor de Amerikanen tijdens de oorlog. De hangars van de heli's staan er nog. Misschien kan iemand er, net als met de voormalige zeppelinhangars in Riga, wat mee doen, want het is toch een monument.

Over de Hui Van pas met schitterende uitzichten en kiekjes vanuit en in de oude geschutskoepels. Weinig verkeer want de Vietnamezen nemen de nieuwe tunnel eronderdoor. De wegen zijn trouwens best goed en ik verbaas me over het grote aantal rivieren die we oversteken. Maatje Rijn of IJssel dan wel dus hardstikke vruchtbaar hier.

Opnieuw aan het strand heerlijk gegeten. Oesters, bananenbladeren met daarin gestoomde kleefrijst met zeefruit en voor de liefhebbers van kauwgom calamaris.

Het eten is behalve lekker ook goedkoop. Voor 2 euro heb je een maaltijd met biertje, voor 4 euro eet je luxe. Een fles goede Australische of Chileeense wijn kost 8 euro. Sigaretten trouwens maar 90 eurocent.

Alleen de " echte" Vietnames loempia's kan je hier niet krijgen, daarvoor moet je in Nederland zijn. Hier zitten ze veelal in rijstpapier of een ondefinieerbaar deegje. Trouwens mischien een idee voor fetisjistische Vietnamezen: geen springrolls maar stringrolls? Hapt zo heerlijk weg.

In Hue was het gelukkig droog. De citadel bewonderd en de verboden purperen stad. Helaas is daar weinig van over na een last-minute Amerikaans bombardement. De Pekinggangers kunnen zich echter voorstellen hoe het eruit gezien moet hebben en de restauratie vordert. Langzaam, zoals alles hier.

De volgende dag een boottocht op de Perfumeriver. Die trip mag van mij geschrapt worden. Op een soort ponton met goedkoop ogende gefiguurzaagde drakenkoppen een uurtje varen. Behalve bier (voor achten 's ochtends !) komen de kimono's, afritsbroeken, borduurseltjes en noem maar op langs. Niets te zien. Ja, toch wel. Boten met drie dames die op een soort hometrainer op het achterdek zich het schompus trappen. De boten baggeren vanaf de rivierbodem zand op.

De Tjin Hu pagode en de Ming Mang tombe bekeken, erg mooi. Ik weet inmiddels het verschil tussen een pagode en een tempel. In een pagode worden nog diensten gehouden, een tempel is opgericht ter verering van een persoon of god.

Daarna volgens de reisbeschrijving in een comfortabele trein de 700 km naar Hanoi overbruggen, zodat je goed uitgerust aankomt.

Vergeet het maar. Naar oosterse begrippen wellicht comfortabel, maar voor ons niet. Door de smalle rails zijn de wagons niet uitgebalanceerd en je waant je in iets tussen een botsauto en een achtbaan in. En dat 13 uur lang! Onderweg een wandelende nier verloren, maar we krijgen deze ervaring nog twee maal, van en naar Sapa, dus hij vindt de weg nog wel terug.

4 Uur 's ochtends aangekomen en dan is dus alles nog dicht. De tijd overbrugd tot een ontbijtje om zeven uur en daarna allemaal gaar de bus in voor de city tour. Het eerste Ho Chi Min-puntje: de grote leider is in de remake dus zijn tombe is gesloten. De tempel der letteren is ook nog niet open op dit vroege uur, dan maar wat gebadmintond met de vele sportende Vietnamezen in het park. Ochtendgymnastiek is hier een must voor jong en oud.

Daarna naar het museum voor volkenkunde. Heel mooi met een binnen en buiten gebeuren, maar als je uitgerust bent , geniet je er ongetwijfeld meer van. Cultuurbarbaren als we zijn genieten de meesten meer van de heerlijke cappuchino met gebak in een restaurant waarin al het personeel via projecten voor kansarmen (via een opleiding) is terechtgekomen. Een prima initiatief!

Nu na een heerlijke douche achter de compu en daarna de stad in. Er is hier ontzettend veel te zien, maar daarover later.

En jullie kennen me: als ik niet zo nu en dan kanker, geniet ik niet!

NATJE EN DROOGJE

Op zijn tijd een natje.Dat is hier wel nodig vanwege de hitte. Net weer het zovelste handwasje gedaan, nu maar met shampoo. De bia smaakt prima: Saigon,Tiger of 3,3,3 (in het Vietnamees ba,ba.ba maar dat is niet toepasselijk).

Na een mooie rit aangekomen in Hoi An. Hoi An was al in de VOC-tijd een havenplaats die door Nederlanders werd aangedaan. Een rit grotendeels langs de kust. De eensporige treinverbinding Saigon-Hanoi volgt ons, maar soms zijn we het spoor even bijster. Het is hier de tijd van de rijstoogst dus veel mooie kleurrijke plaatjes. Alleen heeft mijn camera (vocht?) het begeven. Gelukkig heb ik een pocketcameraatje kunnen lenen van een reisgenoot.

Over natjes gesproken: na de mescal met worm in Mexico vandaag rijstwhisky met dode zeepaardjes onder in de fles gedronkaen. Ik proef de vissmaak nog. Volgens onze gids is het goed voor alles: " one person drink,two people happy". Er zijn ook flessen met slangen, schorpioenen etc. In Sapa waarwe eindigen schijnt hond in de pot een specialiteit te zijn. Maar niet proberen denk ik.

Nat,natter,natst. Ik ben nu gedwongen aan het hotel gekluisterd. Het hoost al uren en alle straten staan volkomen blank. De fietsen die voor morgen besteld zijn, zullen waterfietsen moeten worden willen we vooruit komen.

Je bent nu echt de sjaak als je op je scootertje op de weg rijdt. Vietnamezen houden niet van rechts houden, maar de bus kent geen pardon. Al die tienduizenden brommertjes en scooters rijden gewoon op de snelweg. Nu ja, gewoon. Van rechtshouden hebben ze nog nooit gehoord. Toet,toet: wegwezen! De chauffeur toetert trouwens constant. Voor het inhalen, bij het inhalen, na het inhalen. Het "zwakkere" verkeer wordt zonder pardon de plassen in gereden. Helmen zijn verplicht maar ze rijden hier allemaal met "potjes" op. Vroeger waarschijnlijk vanuit Cambodja geimporteerd: het model Pol Pot.

Als ik hier aandelen had, zou ik nu aandelen poncho kopen. Iedereen draagt de meest lullige vormen. Op de scooter, maar ook bij het werk in de rijstvelden.Tot je knieeen in het water maar wel een droog hoofd.

Gisteren was het nog droog en zie je een ander fenomeen. Hier zijn de boeren blij met elke wegverbreding. De vluchtstrook wordt namelijk benut voor het drogen van de rijst: kilometers lang, rotondes, maakt niet uit. Misschien moeten er rondom Leiden wat rijstvelden aangelegd worden?

Het hotel is trouwens, net als alle vorige, prima. Daar kan Koning Dwergaap nog een punt aan zuigen. Airco, koelkastje, teevee en in de badkamer de bekende flesjes (en douchekapjes) voor het thuisfront. Hier trouwens ook elke dag een verse tandenborstel met tandpasta. Keurig.

In tegenstelling tot elke dag tig tempels (Thailand) of watervallen (Venezuela) geniet je hier echt van de natuur. Niet in het zuiden, waarhet net als in zuid-Thailand een aaneengeknoopte lintbebouwing is, maarhier in het midden: bergen, rijstvelden,veel rivieren; prachtig.

Morgen de stad verkennen en dan door naar Hue. We naderen de voormalige grens met noord-Vietnam.

Ik ben toe aan een droogje. Een natje op zijn tijd is leuk, maar je kan overdrijven.

Ik had voor een "regenstop"op bemiddeling door Arie Boomsma gehoopt maar die schijnt weg te zijn bij de EO. " Van god los heet dat".

Dan maar zelf een schietgebedje doen. Toepasselijk trouwens in dit land.

In Nederland wekenlang dagelijks naar de volkstuin van Assepoester om de planten water te geven: had ik hier maar een volkstuin!

VAN ZUID NAAR NOORD

Vanuit Saigon de Mekong Delta in. De Mekong een van de langste rivieren van Azie. Ik heb hem al gezien in Tibet, China, Laos en Thailand en kom hem weer tegen. Eigenlijk heet hij vanaf de Vietnamese grens anders. Hij splitst zich daar in zeven armen en heet dan Zeven draken rivier.

Veel water dus veel bruggen. Die hebben hier nog een "brugfunctie". Het gaat er hier wat formeler toe dan in Nederland dus als je een vriendje hebt is handje vasthouden het maximale, maar waar doej dat? Juist, met je scootertje midden op een van de bruggen. Geen hangplekken maar hangbruggen.

De Mekong Delta, een vruchtbaar gebied, de economische motor van Vietnam. Ferries en bruggen om de haverklap. We bezoeken twee floating markets. Anders dan in Thailand, waar het een tourist thing is en je in een bootje langs wat stalletjes vaart, worden hier de goederen van telers naar tussenhandelaren van boot tot boot overgeslagen. Tapioca, uien, rambutans, meloenen; je kunt het zo gek niet verzinnen of het is er. Een kleurrijk geheel en de fototrekkers zijn natuurlijk de kindertjes. Iedere parlevinker zet er eentje in om de toeristenklanten te trekken. Intussen worden de teennagels van al de dames aan boord gelakt.

Kindertjes; er zijn er veel tussen de 86 miljoen inwoners, een jonge bevolking mede door de oorlog. Officieel wordt er niet aan geboortebeperking gedaan, maar als je bij de overheid werkt en meer dan twee kinderen hebt, kun je promotie vergeten.

Misschien een tip om de rest van de bevolking zo ver te krijgen. Gooi als '' trekker'' voor genoortebeperking een mobi in de strijd onder het motto: Noki-JA, Neukie-NEE!

De overheid controleert alles. Er is natuurlijk maar een partij en alle kranten en teevee zijn van de staat. Toch ziet het er welvarend uit en de mensen ogen tevreden. Aardige mensen, gastvrij en er valt met de meesten (in de horeca) in het engels redelijk te converseren. Het eten is fantastisch. Veel gangen, gekruid, kleine hapjes. Lotusbloemen, kikkerbillen, curry van konijn, veel vis. En knoflook: een teentje, twee teentjes? Een bol per gerecht is heel normaal. De mondkapjes van de stewardessen op de heenreis worden een stuk begrijpelijker.

Ook de koffie is prima. Vietnam exporteert de meeste koffie ter wereld, meer dan Brazilie dus. Die exporteren de laatste tijd voornamelijk voetballers naar het kansloze Ajax.

Overigens zit ik vlak bij het land van de rijzende zon. Bel me dus niet als je toevallig RTL-Boulevard zit te kijken want dan lig ik al in Morpheus armen. Hoe zou het toch met Jan en Yolante gaan, Sonja ik mis je. Teevee heb ik hier nog niet aangehad: een verademing. Zo benieuwd naar de come-back van Jack Spijkerman.

Weer terug naar het noorden naar Mui He. We reizen grotendeels lamgs de kust. Mui He, een idyllisch resort aan de Zuid-Chinese Zee. Pal aan het witte strand, alleen de palmen ontbreken. Na Napalm zijn er geen palmen meer. Het waait fors en de zee trekt behoorlijk, Dan maar naar het zwembad want in een trekkende zee heb ik geen trek. Dit is de streek van het drakenfruit. Een cactusvrucht; vitaminebommetje dat door de zwarte pitjes aan kiwi doet denken.

Een fiets gehuurd om de de fairy tale stream te bekijken. 8 Kilometer heen en terug op een geaccidenteerd terrein. De fiets heeft alleen een werkende voorrem en 1 versnelling! Het lichtste verzet dat je kan bedenken, dus je trapt je het l......... En maar zweten: drie shirtjes per dag, de Wip Expres is al op. En vanwege zorgvuldig bagagebeheer heb ik minder shirts bij me dan anders. Dan nog een half uur door een modderig stroompje lopen om aan het eind een watervalletje te bekijken. Ongeveer de hoogte van Manneke Pis. Wel een kleurrijk landschap. Door erosie en door het stroompje zijn het rode en gele gesteente in allerlei vormen uitgeslepem. Aardig maar geen toppertje. '' Breekt zo lekker de dag'' zouden we in Nederland zeggen.

Nu zitten we in Nah Trang, spreek uit Neh Tsjeng. Een badplaats met een mooie lange boulevard.In de buurt van de Cam Ray baai waar eerst de Amerikanen en later de Russen een marinehaven hadden. Nu wordt het gebied voor de recreatie herontwikkeld. Het verschil tussen zeemijnen en een goudmijn kan klein zijn. Onderweg nog een mooie Chamtempel uit de 12e eeuw gezien. Weinig toeristen trouwens. De crisis heeft ook hier toegeslagen, meestal zijn we de enigen.

Vrouwen hoef je hier niet te fotograferen. Naast als maagd willen ze ook zo wit mogelijk het huwelijk in. Het Michael Jackson-syndroom zullen we maar zeggem. Die is, heb ik begrepen, inmiddels in zijn Mickey Mousoleum bijgezet. De vrouwen hebben dus grotendeels hun gezicht bedekt en lijken nog het meest op Ninja-turtles. Als je ze vertelt dat in Nederland vrouwen onder een zonnebank gaan liggen, moeten ze gelijk aan de zuurstof.

Het vietnamees schiet al op. Goedemorgen, proost, eet smakelijk en bedankt komen feilloos naar buiten. Sing ciao, jo, sing mai en cam an. Met tellen tot 3 kom je al een eind: mot hai ba.

Ook aan de dong zijn we al aardig gewend: een euro is 26.000 dong, tel uit je winst.

Morgen snorkelen.

Ik meld me daarna weer. Mede in een prima humeur omdat het met de zieken thuis een stuk beter gaat. Dat voelt toch ook hier een stuk beter.